En we zullen doorgaan....

Men kan veel zoeken in dit dunne boekje. Maar het best wordt het boek nog beschreven in de erin opgenomen zin uit Zielsverwanten van Goethe : Zo zetten allen, elk op eigen manier, het dagelijks leven voort, met of zonder nadenken ; alles schijnt zijn gewone gang te gaan, zoals men ook bij noodlot-zware gebeurtenissen, waarbij alles op het spel staat, toch altijd maar voortleeft alsof nergens sprake van was. De onnavolgbare, zeer afstandelijke vertelstijl, geeft dit boek iets magisch, bevreemdend. Visueel sterk, ja van dit boek, van Handke in het algemeen kan dit zeker gezegd worden. Rake eenvoudige zinnen. Spelend met de taal, de zinsbouw weet Handke een verhaal neer te zetten van een vrouw die een zware beslissing neemt, doch moet verder leven. In deze prachtige roman wordt duidelijk dat zelfs in deze crisismomenten het leven wordt opgedrongen en dat de wereld verwacht dat men gewoon blijft ademen. Men zou ook kunnen stellen dat Handke in dit boek duidelijk maakt dat zelfs dramatische beslissingen zeer weinig impact hebben op het leven. Nihilisme in Nobelprijs-waardige woorden. Handke bewijst met deze 93 bladzijden dat hij de Nobelprijs literatuur meer dan waard is. Pag 88 bevat trouwens de mooiste omschrijving die ik ooit gelezen heb, van wat liefde voor een persoon is.