Achteraf gezien...toch een goed boek.

Gelezen november 2021 Ishiguro, de man van onvergetelijke literaire hoogtepunten als "laat me nooit alleen" en "de rest van de dag" heeft een nieuwe. Gans internet loopt er storm voor, dus het moet een goeie zijn. En dat lijkt het te gaan worden. Zeker het eerste 1/3de van het boek weet de auteur zijn enorm hoge niveau aan te houden. Maar dan komt het verval, naar mijn mening. Om net voorbij de helft tot de langdradige gewrochtheid te vervallen. Ishiguro, altijd al wat de expert geweest van de net iets te lange uitweiding, gaat hier net iets te veel richting "zinloos geschrijf". Waar hij in vroegere boeken dit kon redden door een ongekende taalverfijnheid en emotionele betrokkenheid van de lezer, heb ik hier meermaals overwogen af te haken. Maar ik heb doorgeduwd en tot het einde geraakt. En hier komt de tweede ontgoocheling. Alsof Ishiguro onder tijdsdruk stond is er een derderangs einde aan het boek gebreid. Plots onverwacht op enkele bladzijden afgehaspeld. Heel persoonlijk vind ik het dus zeker niet het beste boek van Ishiguro. Het is eerder een bevestiging dat DE superprijs geldt voor het voorbije oeuvre en geen garantie is voor diezelfde torenhoge literaire kwaliteit in de toekomst. Jammer maar helaas. Aanvulling 3/11/2022 : Er blijft meer van het boek hangen dan net na het lezen ervan werd verwacht. Het is een boek met impacht, blijkbaar. Iets waar Ishiguro meester in is. Ik heb dan ook mijn oorspronkelijke rating opgetrokken. Het boek is zeke reen 3,5 sterren waard.