Mooi!

"Ik wil graag alleen zijn. Net als elke avond. Met niemand om tegen te praten. Lezen, radio luisteren, in bad gaan met de luiken dicht. In mijn kimono van roze zijde. Me goed voelen. Meer niet. Als de luiken dicht zijn is de tijd van mij. Helemaal alleen van mij. Dat is een luxe. Om eigenaar van je tijd te zijn. Ik denk dat het één van de meest luxe dingen is die de mens zichzelf kan schenken. Ik draag de winter nog steeds over de zomer terwijl ik op dit tijdstip, normaalgesproken de zomer draag." Haar huis met de luiken is haar thuis. Haar thuis is bij de doden, nabij het kerkhof. Bij de overledenen en hun naasten. Hun graven hun verhalen. Violette onderhoudt en beheert, met liefde voor bloemen en planten, deze bijzondere plek. Violette is bijzonder. Bijzonder krachtig, dapper en mooi. Een vrouw die de winter over de zomer draagt. Ook haar leven is zomer en winter tegelijk. Violette draagt haar eigen verhaal, en wordt langzaam maar zeker verteld door de vele andere verhalen die samenkomen op haar begraafplaats. Over verlies en rouw. Over liefde en overleven. Uit het leven gegrepen. Gelaagd, emotioneel, melancholisch maar met Franse romantiek. Een prachtig verhaal die als een film aan je voorbij trekt zo gedetailleerd en mooi neergeschreven. een juweeltje in zijn genre!