Recensie: Het huis zonder einde - Daniëlle Bakhuis

Lieve ____________ Afgelopen dagen heb ik doorgebracht in ‘Het huis zonder einde’ geschreven door Daniëlle Bakhuis. Ik hield mezelf alleen niet aan een kwartier lezen per keer… Sterker nog, ik las dit boek onwijs snel uit. Helemaal voor mijn doen… Dus dat zegt wat over dit boek. Of het verstandig was? (Het niet luisteren naar de wijze woorden van Daniëlle Bakhuis.) Daar zal ik de komende tijd achter gaan komen… Zolang ik de woorden ‘I’ll be back’ niet uitspreek, zal het allemaal wel loslopen… Denk ik zo… Muahahahaaa. *Evil laugh* ‘Sommige woorden zullen je jaren later nog koude rillingen geven.’ ‘Het huis zonder einde’ begint, ijzersterk, met een brief aan de lezer van dit boek. Erg leuk om daar je eigen naam neer te zetten, maar toch deed ik dat maar niet. Voor mijn gevoel, kon ik dit boek maar beter anoniem lezen. Ik bedoel, je weet het maar nooit. ‘Wie te lang in Het huis zonder einde blijft, wordt gek.’ Je weet maar nooit wat dit boek kan doen… Dit boek staat namelijk vol met urban legends en voor je het weet creëer je een eigen urban legend. Dát moet je toch niet willen? Dus vandaar mijn keuze incognito te blijven. Anoniem zoals je wilt. Ik begon ’s avonds laat met dit boek… Wat meestal niet het juiste dagdeel is om een eng boek te gaan lezen. Máár ik hou gewoon van die éxtra adrenaline. Dus stoer als ik was, ben ik om 23:00 uur gestart met lezen. En daar ging ik. Ik vloog door dit boek en het líéfst wilde ik het in één keer uitlezen. Wat een onwijs fijne schrijfstijl heeft Daniëlle Bakhuis. Ze neemt je mee het verhaal in en ze laat je níét meer los. Het verhaal draait voornamelijk om Samira en wordt ook vanuit Samira verteld. Wat ik zelf als zeer prettig ervaren heb, omdat het ervoor zorgde dat ik het verhaal nóg spannender vond. Zo spannend dat ik mijn oren op scherp had staan en ineens alle geluiden in ons huis hoorde. Het gebonk, van mijn zoontje Mats, zorgde ervoor dat mijn hartslag wel even in mijn keel zat… Nogmaals: niet ideaal om dit boek ’s avonds laat nog te lezen. ‘Je kunt wel weg, maar het huis gaat altijd met je mee’ Maar lezen, dat deed ik… En ineens was ik al op de helft van het boek. Voor mijn gevoel was ik nog geen kwartier aan het lezen… De klok zei mij alleen wat anders. Snel gaan slapen dan maar. Want met die twee spookjes van mij (mijn kindjes), weet je nooit van te voren hoeveel nachtrust je gaat hebben. ‘Of ik haar nu echt gezien heb of niet: mijn onderbewustzijn is er in elk geval wel van overtuigd.’ Avond nummer twee was inmiddels aangebroken. Ik had weer zin om naar ‘Het huis zonder einde’ te gaan. Wat een beetje apart is, omdat het helemaal geen gezellig plek is… Het is er eng. Heel, fijn, eng. Fijn, omdat ik graag een eng boek wilde… En ik kreeg ook écht een eng boek. I just loved it! Ik wilde zó graag weer die adrenaline voelen. Die adrenaline, die ik een aantal jaar geleden óók voelde als ik een eng boek las. Én dat is gewoon gelukt… Dát gevoel dat ik had bij die blauwe thriller-pocketboekjes én bij de Kippenvel-serie van R.L. Stine. Die heerlijke onderhuidse spanning… Dát heeft Daniëlle allemaal kunnen vangen in dit boek. En dit boek past dan ook perfect in dátzelfde straatje. Dus dank je wel Daniëlle. Dank je wel dat je mij dát gevoel weer gegeven hebt. En: mijn complimenten voor de details op pagina 123. Dit boek krijgt van mij ***** sterren.