Beladen huis

In het beladen huis schrijft Brinkgreve over het leven van en met haar man, hun liefde en het verlies van hem. Verlies na zijn dood, maar eigenlijk al verlies tijdens het huwelijk en hun veranderende band samen. In het verhaal wordt de echtgenoot in kwestie A. genoemd. In het huwelijk was A. een dominante man. Een man met een (onverwerkt) jeugdtrauma, welke in zijn gedrag nog altijd tot uiting komt. Dit maakt hem steeds minder toegankelijk, de familieleden moeten zich schikken naar zijn nukken en op den duur wordt dit verstikkend binnen de muren van hun huis. Daarnaast vond A. het moeilijk te verkroppen dat ook Christien een goede carrière als hoogleraar sociologie had, ze liet het gebeuren dat zij thuis een ondergeschikte rol kreeg en zich met regelmaat liet kleineren. Christien ontvlucht dit vaak door naar haar werkkamer te gaan of naar hun vakantiehuisje in Egmond. De deprimerende sfeer van A. neemt steeds meer het huis over naar mate zijn pensioen begint te naderen. Christien Brinkgreve kan dit pas zien nadat haar man is overleden en zij langzaamaan het huis, waar zij samen met hun kinderen woonden, moet opruimen. Brieven, e-mails en spullen doen haar reflecteren op haar huwelijk. Het voelt ergens wel wrang dat het boek na zijn overlijden is geschreven en de persoon in kwestie zich daardoor niet meer kan verdedigen. Maar ik kan mij na het lezen ook voorstellen dat er toen pas ruimte was voor reflectie. Ik vond ik het een mooi, eerlijk, kwetsbaar en bovenal zeer persoonlijk memoir.