Voelbare sfeer

Weer een goede nominatie voor Beste Boek voor Jongeren. Het boek sloeg ik in eerste instantie met gemengde gevoelens dicht. Soms voelde het verhaal minder leesbaar en op andere momenten lees je zo tientallen pagina’s weg. De ene keer voelde ik de noodzaak om dit boek vanwege de nominatie uit te lezen, andere keren zat ik goed in het verhaal en voelt/leest het luchtiger. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met minder rust en concentratie. Nu ik het even uit en over nagedacht heb, maakt dat niet meer uit. Dat ik een gemengd gevoel had, zegt namelijk niets over de manier waarop het verhaal geschreven is en die is heel goed. De sfeer in het verhaal is erg goed neergezet en daarmee voelbaar. De verveling, angst, spanning, gelatenheid van en relaties onderling van de jongeren. Het schuldgevoel van Ben met betrekking tot zijn zus die zelf drie jaar terug een einde aan haar leven maakte. Een onheilspellend gevoel bekruipt je ergens halverwege, er zit meer achter, het kan niet anders. Het knapste vind ik denk ik nog wel de manier waarop alle onderwerpen verwerkt zijn in het verhaal en de sfeer weergegeven wordt. Het is voelbaar, je weet waar het over gaat, maar toch staat het er niet letterlijk. Goede onderwerpen, nergens te zwaar, maar erg goed beschreven. Ik vind overigens het omslag en de titel erg goed gekozen en passend bij het verhaal. Zeker een kanshebber op deze shortlist. Benieuwd wat de jongerenjury hiervan gaat vinden.