Herkenbare kabouters

Tijdens de poëzieweek zag ik dit boek staan in de bieb. Gezien de titel nam ik het mee, want ook in het hoofd van mijn oma lopen zaken sinds een aantal jaar wat anders. De tekst over de kabouters legt het mooi uit. De dokter zegt dat het wemelt van de kabouters in ons hoofd. Elk van die kabouters staat bij een kruiwagen. Er is de kruiwagen met de herinneringen en die met de familienamen. Die met de knipoogjes, die met de kuchjes en die met de zinnen. Die met de danspasjes en die met de wandelingen. De hele dag door rijden kruiwagens af en aan door ons lichaam. Veel van die kabouters in oma’s hoofd zijn oud of lui of een beetje doof. Ze staan bij hun kruiwagen, maar ze rijden niet meer. Vraagt oma wat, dan denken ze: dat doen we wel een andere keer. De kruiwagens hebben vertraging, zoals de trein. Of ze verdwalen. Praat oma raar of loopt ze heel traag, dan komt dat door die kabouters. Gelukkig, zegt de dokter, heeft oma mij nog. Ik ben niet oud en niet moe. Ik moet veel naar haar toe, zegt hij. Om het werk van al die kabouters te doen. Veel herkenbare stukken over post-its, veelvuldig vragen, een opname in een verzorgings- of verpleeghuis. De bladzijde vanuit oma zelf in dit boek is raak, want hoe moeten deze situaties voor een dement/ziek persoon wel niet zijn? Hun gevoel, emoties en/of gedachten uiten is moeilijk of wordt steeds moeilijker. Bovenaan deze tekst staat Gevangenis. Treffend. Achterin staat dat dit boek gebaseerd is op de muziekvoorstelling ‘Als alles kan, kan niets kapot’ van Kopseer. Via http://www.kopseer.be/media.html zijn de liedjes van deze voorstelling te beluisteren.