Hoe oorlog mensen onontkoombaar kapot maakt

Een opstandige puber uit de wereldstad New York wordt vanwege haar verzet tegen de nieuwe gezinssamenstelling naar familie in Engeland gestuurd. Ze komt terecht op het platteland in een familie die hecht en liefdevol is. Ze krijgt een relatie met haar neef en het is heel fijn. Het gebeuzel en geneuzel verandert langzaam door een naderende oorlog: eerst is die ver weg, maar langzaamaan neemt de honger en de armoede toe en dan op een kwade dag is er het directe geweld en worden ze zomaar uit huis gezet. Ze hebben geen dak meer boven hun hoofd. De kinderen en andere aanwezige volwassenen moeten dwangarbeid doen. Een klagende jongen wordt in zijn gezicht geschoten en als iemand wil helpen worden ze beiden zonder omhaal gedood. De soldaten blijven onverschillig. Het gezin wordt uit elkaar gehaald. De meisjes bij elkaar en de jongens bij elkaar. Terwijl ze weten weg te komen uit de dwang van de soldaten, maken ze op weg naar het huis de verschrikkelijkste dingen mee. Als ze elkaar weer zien, herkennen ze elkaar, maar zijn totaal vervreemd door wat ze hebben meegemaakt. De boodschap is duidelijk: zolang een oorlog ver weg is, geven de mensen weinig om al die slachtoffers. Het kan echter heel snel veranderen en voor je het weet zit je zelf midden in de oorlog met alle verschrikkingen. En dan is overleven het enige waar je je nog druk over maakt. In het begin van het boek schrijft de auteur vaak zinnen met hoofdletters. Dat zijn de onbelangrijke zaken waar we ons druk over maken en die we dan heel belangrijk vinden in vredestijd. Later verdwijnen die hoofdletters als het om het naakte bestaan gaat. Beklemmend geschreven. Ook indrukwekkend.