Zoete herinneringen vermengd met bitter verdriet

Een klein boekje, samengesteld uit gedichten die over de kinderen gaan, bijeen gesprokkeld kort na het verlies waarvoor woorden tekortschieten. Het zijn gedichten uit de tijd voorafgaand aan het definitieve verlies. Het verlies dat in de gedichten aan de orde wordt gesteld, is het verlies dat iedere moeder (of vader) door de tijd heen beleeft als de afhankelijkheid verandert in zelfstandigheid. De zorg wordt losgelaten en met de tijd leren we aanvaarden dat wat we hebben uitgebroed en verzorgd en vertroeteld, nu voor zich- of haarzelf kan zorgen. Dat ontdekken levert ook geluk op. Het verlies door de dood slaat dan alles plat, alle verwachtingen en hoop worden neergeslagen. De tijd gaat door maar heelt geen wonden. Het wordt dof. Hoe zoet zijn dan de herinneringen aan vroeger dagen. Deze gedichten zijn kort en krachtig als gedachtenflitsen, die weer verdrongen worden door andere ervaringen. Ze roepen bij mij ook herinneringen op, maar vanzelfsprekend andere. Dat vind ik zo mooi van deze gedichten.