Jeugdherinneringen en nog steeds aardig

Als kind heb ik dit boek met rode oortjes gelezen. Dat is heel lang geleden. Nu ik het herlezen heb, is dat nog steeds met veel plezier. Het verhaal lijkt vandaag de dag gedateerd. Voor kinderen die Pinkeltje leuk vinden is het misschien wat te moeilijk, maar voor kinderen die van Wiplala houden is het boeiender. Uiteindelijk s het een variant op volwassen worden, van klein (heel klein: een kabouter die zich interesseert voor de wereld buiten het vertrouwde en op onderzoek uitgaat) naar een volwassen, sterke man die de liefde heeft leren kennen. Tegelijk worden in het boek veel verschillende karakters van mensen geschetst. Daardoor is het ook een boek dat volwassenen aanspreekt en het makkelijker maakt om het voor te lezen. De verhalen van Paw Patrol, Brandweerman Sam gaan over kleine bezigheden in een redelijk veilige wereld met één kleine bedreiging door kinderen die te veel risico's nemen. In Bartje Kokliko gebeurt veel meer. Daarom is het duidelijk voor wat oudere kinderen. Het boek verscheen in 1931-1932 in drie delen bij de Van Nelle-fabrieken (het tweede deel met de originele tekeningen van Johan Fabricius zelf, is te zien op de website van dbnl). Er moest voor gespaard worden. In 1975 is er een heruitgave gekomen in één band met tekeningen van Dick de Wilde. Johan Fabricius was bij het schrijven voor in de 30, maar al een bekende schrijver. Hij illustreerde zijn boeken ook zelf. Het eerste boek dat hij schreef heette Elko van den Reigerhof. Dat was wat saaier geschreven, maar toch ook spannend, vond ik. Bekender is hij van de verhalen van Arretje Nof, Het Meisje met de blauwe hoed, ooit op tv een serie met Jenny Arean in de hoofdrol.