Tijdens het lezen worden alle zintuigen letterlijk gestreeld

De oude heer Eguchi (67 jaar) komt in een bordeel dat van topkwaliteit is. De thee is van de beste soort en de jonge meisjes zijn schoonheden. Het enige bijzondere is dat de meisjes in slaap gebracht zijn. Beschreven wordt hoe hij vijf keer naar het bordeel gaat. Eerst schaamt hij zich en vind hij zich niet geschikt voor dit bordeel. Hij kan nog gemeenschap hebben terwijl het waarschijnlijk alleen voor oude uitgebluste heren is bedoeld. De meisjes zijn waarschijnlijk allemaal maagd, de keer dat hij gemeenschap zocht bleek het meisje nog maagd te zijn. De meisjes zijn weerloos en lijken daardoor wel een beetje dood. De oude heer Eguchi krijgt door de geur en de fijnheid van de meisjes herinneringen aan vroeger. De weerloosheid laat in hem de gedachte ontstaan hoe het zou zijn als hij een meisje zou wurgen. Naarmate het boek vordert gaat de dood belangrijkere worden. Er sterft een oude gast. Deze wordt afgevoerd naar een goedkoop hotel. Als de oude heer Eguchi voor de vijfde keer komt krijgt hij twee slapende meisjes zonder dat dit wordt uitgelegd. Hij bedenkt dat hij er voor zou kunnen kiezen om met één van de meisjes gemeenschap te hebben (te gebruiken) en dat zou dan zijn laatste vrouw zijn. Als hij wakker wordt is dat ene meisje dood. Hij twijfelt of hij haar gewurgd heeft, maar kan geen sporen vinden. De vrouw die het huis leidt, neemt het meisje mee terwijl ze zegt dat het meisje niet dood is. Later hoort hij een auto wegrijden. En dan vraagt hij zich af of het meisje ook naar het goedkope hotel wordt gebracht. De taal van dit boek is wonderschoon. Ook in de vertaling komt dit naar voren. De zintuiglijke waarnemingen worden zo poëtisch beschreven, dat er een wonderbare schoonheid vanuit gaat. Zoals mooie Japanse schetsen kunnen zijn. De erotiek is teer en verfijnd en de ervaringen en gedachten van de oude heer Eguchi kon ik meevoelen. Het is een verboden vrucht, maar de schoonheid ervan laat het water in de mond lopen. Puur genieten.