De gave van de witte mens is alles blank zetten

Ellen Deckwitz' derde dichtbundel is anders, maar zwaar en licht gaan steeds gepaard met humor. De titel 'De blanke gave' komt nergens in het boek voor. Mijn eerste associatie met blank is toch de witte mens, maar blank komt maar één keer voor en wel op de laatste pagina waar iemand (blijkbaar) in een ziekenhuis vraagt om na afloop de hele boel blank te zetten. Het water slokt dan uiteindelijk alles op. Het meest lijkt de bundel geïnspireerd door het stijgende water vanwege de klimaatverandering met als gevolg smeltende gletsjers, door het ijs goed geconserveerde lijken, ondergestroomde landen die van de kaart verdwijnen totdat uiteindelijk de atlassen alleen met blauw gevuld zijn omdat alles is ondergelopen. En ergens blijkt die klimaatverandering het gevolg te zijn van de blanke gave, De aard van het verhaal stemt weemoedig en somber, maar de wijze waarop het wordt gedicht stemt vrolijk en roept vaak een glimlach op, ook al is het erg. De overdrijving spoelt de ernst weg. Het is een gave om van mensen af te raken door ondergelopen werelddelen bladeren