Ingrid Verschelling over Midwinterbloed

Midwinterbloed is het eerste deel in een serie met commissaris Malin Fors in de hoofdrol. <br /><br />Linköping- Zweden. Het is de koudste winter sinds mensenheugenis en 35 graden onder nul. Ergens op een afgelegen plek hangt, bungelend aan een eik, het naakte lichaam van een jonge man, Bengt Andersson. Malin Fors van de politie moet samen met haar collega Zeke Martinsson deze misdaad onderzoeken. Het lijkt op een ritueel offer zoals de Vikingen brachten tijdens midwinter om hun goden goed te stemmen. Dit brengt de politie op het spoor van de Asatru-sekte, die zich veel bezighoudt met de Oudnoorse cultuur. Bengt Andersson was een corpulente, simpele man, die hulp kreeg van een maatschappelijk werkster Maria Murvall. Hij werd veel gepest in de buurt, vooral door twee pubers, die het vaak erg bont maakten. Wie zijn de daders, een sekte of moeten ze in een heel andere richting zoeken? <br /><br />Als zij Maria Murvall gaan zoeken, blijkt zij al een aantal jaren in een psychiatrische kliniek te verblijven na een brute verkrachting. Verder onderzoek naar haar familie brengt heel wat naar boven. De familie Murvall staat onder leiding van Rakel, de moeder. Haar drie zonen gehoorzamen haar in alles. Door wie is Maria verkracht? En wat heeft dat met deze zaak te maken? Alles leidt naar het verleden. <br /><br />Malin Fors is een vrouwelijke rechercheur van 33 jaar met een dochter van dertien, Tove. Haar gezin met alle perikelen staat op de voorgrond in het boek, maar dat is niet ergerlijk. Tove heeft een vriendje, kan dat al met dertien jaar, vraagt Malin zich af. Zelf heeft ze af en toe gezelschap van een journalist, die ze dan ook nog op de plaats delict tegenkomt, wat wel eens moeilijk is. Voor haar ex- man Janne heeft ze ook nog wel gevoelens. <br /><br />Mons Kallentoft beschrijft de ongelooflijke kou tot in details. Overal in het verhaal voel je die ijzige wind en vrieskou. Het volgende deel heet Zomerengel en daar heeft het warme weer een hoofdrol. Eigenlijk is het een serie, net zoals Johan Theorin heeft geschreven. De taal van Kallentoft is niet recht toe, recht aan, maar doet poëtisch aan. Ook het slachtoffer heeft nog een stem gekregen in het verhaal. De hoofdpersonen zijn goed uitgewerkt en de plot is goed. Kallentoft vervlecht de ijzige Scandinavische sfeer en het Zweedse landschap mooi in het verhaal, wat mij toch altijd wel aanspreekt: vier sterren.