prima thriller

Het tiende boek van een serie als eerste lezen levert zo zijn eigen problemen op. Ja, het verhaal is volledig los te lezen. Het voelde ook of ik op een feestje was waar iedereen elkaar allang kende en iedereen zijn best deed om me erbij te betrekken, maar waarbij ik toch voelde dat ik nogal wat mistte. Sara Blædel had dat makkelijk kunnen voorkomen door niet voortdurend te zeggen: 'Louise kende die en die nog van daar en daar waar ze dat en dat hadden gedaan,' als dat voor de voortgang van het verhaal verder helemaal niet nodig is. Dit maakte dat ik het zo nu en dan stroperig vond om te lezen en niet bijzonder uitkeek naar mijn leesmomentjes. Als thriller is het een geslaagd en spannend verhaal. Suzan is jaren geleden verdwenen en nu verdwijnen een voor een de meisjes uit haar vroegere vriendenclub. Hoe, waarom, waar zijn ze naartoe gegaan? Het wordt persoonlijk als een van de verdwijnende meisjes de schoonzus van Louise is, met alle gevolgen van dien. Aan het einde van het zo nu en dan wat zwalkende verhaal, hecht Sara Blaedel helaas niet alle losse eindjes van de bij-verhalen af. Dat is jammer maar het is een serie. Wellicht wordt het in het volgende boek uitgelegd. De vraag is of ik het geduld heb die ook te gaan lezen.