Onduidelijk en langdradig

Ik moest dit boek voor school lezen. Persoonlijk vond ik dit boek zeer langdradig, het was het lezen niet waard. Ik wou het eigenlijk niet verder lezen maar deed het gewoon omdat het moest. In het begin leek het een beetje gebaseerd op Covid-19. Na een tijdje werd het alleen maar onduidelijker. Ik begreep niet waarover het ging. Het boek gaat over een pasgetrouwde man, op een dag wordt deze man wakker zonder zijn vrouw naast zich. Waar is ze naartoe? Als hij met zijn hond gaat wandelen, merkt hij dat er nog meer mensen uit zijn omgeving zijn verdwenen. Iedereen lijkt precies te weten wat er aan de hand is behalve Tomas zelf. Tomas probeert contact te zoeken met mensen, maar dat lukt niet. Uiteindelijk gaat hij naar het buurthuis waar ze hem wel nog herinneren. De schrijfster probeert het verhaal met een bepaalde spanning op te bouwen, maar voor mij is dit niet gelukt. Het verhaal was in mijn ogen niet spannend. In het verhaal wordt ook gewerkt met flashbacks waardoor het verhaal duidelijk wordt. Esther Gerritsen bespreekt thema’s zoals verlies en herinneringen. Dit probeert ze op een gemakkelijke manier te verwoorden. Esther onderzoekt de manier om te ontsnappen aan de pijn van het dagelijkse leven. Ze probeert ook te verwoorden dat we eigenlijk niet altijd gelukkig moeten, ondanks dat op de nieuwe planeet verwacht wordt. Het boek daagt ons uit om na te denken over ons dagelijks leven. Persoonlijk vind ik dat ze daar niet zo is in geslaagd. Het gaat steeds over hetzelfde en het lijkt wat chaotisch. Ik vind ook dat het wat echtheid mist, het lijkt alsof het verhaal zich afspeelt op een planeet van aliens of zo. Zelf zou ik het boek dus ook niet aanraden. Ik ben ook niet van plan deel 2 van het boek te lezen, tenzij het moet van school.