Ilja Scholten-299 over Veertig woorden voor verdriet

Geweldig boek - ik geef als rating 4 sterren ofschoon voor mij persoonlijk gemakkelijk 5 sterren scoort. Dat komt door de herkenning van Canadese context die naast de kou in de winter ook kleine sociologische observaties maakt over de samenstelling van de Canadese bevolking (oorspronkelijke Indianen) en Frans Canadezen (die perfect engels spreken maar met licht accent). Verder is de hoofdpersoon wel engelstalig, maar katholiek van achtergrond. Ook aardig dat het over een relatief kleine plaats gaat (maar niet "provinciaal") en het contrast met de miljoenenstad Toronto wat in Ontario dan toch het focuspunt blijft. Ook boeiend is de relatie tussen de locale politie en de (federale) Mounties. <br /><br />Wat het boek verfrissend maakt voor de lezer is dat het NIET USA Amerikaans is (waar ik verder niets tegen heb, in tegendeel), maar wel Noord-Amerikaans. Overigens worden al deze niet-USA elementen wel aangestipt en geeft daardoor wat meer diepte en relief aan het verhaal, maar het is absoluut niet storend uitleggerig. De setting van het boek en de karakters zijn dus een mooie (maar niet dominante) beschijving van de Canadese "mozaiek" - relatief goed geintegreerde samenleving (met schrijnende pijnpunten zoals de status van de native indianen) die echter (gelukkig) niet volkomen geassimileerd is. Verder ook de boeiende relatie met de USA op het menselijke vlak (vrouw van hoofdpersoon is Amerikaans en dochter gaat naar top USA universiteit - Yale - voor haar post-doctoraal kunstopleiding. <br /><br />MAAR - dit zijn allemaal de dingen waarom ik het extra aardig vond om het boek te lezen. Als we het boek alleen zouden bekijken als een detective-thriller dan is er maar 1 conclusie - fantastisch (goed geschreven, plot-ontwikkeling, spanning, enz.)