Ik liep onder vliegtuigstrepen die als elastieken de wereldbol bij elkaar hielden. Mijn eik reikte naar hun buiken van aluminium.

Als Alex, een televisiekok, te horen krijgt van zijn vriendin dat ze zwanger is, vlucht hij naar Roemenië, het land van zijn overleden moeder. Hij koopt een paleis op internet (lees: vervallen landhuis) op een stuk land waar vroeger 4 oereiken stonden. Er zijn er al 3 weg en nadat ze omgehakt werden gebeurde er telkens een tragedie. Alex heeft er alles voor over om de overblijvende eik te beschermen. Een warm onthaal zit er niet in voor Alex en als de burgemeester hem het staatsdossier geeft van zijn overleden moeder duikt hij in haar duistere verleden. Kan hij zijn ware identiteit en afkomst achterhalen? Popa gebruikt veel metaforen en beschrijvingen om de sfeer en omgeving van het Roemeense dorpje waar het verhaal zich afspeelt te beschrijven. Voor mij iets te veel beeldende en poëtische taal waardoor mijn aandacht soms het verhaal werd afgeleid. Het boek is daarmee mogelijk minder geschikt voor lezers die de voorkeur geven aan meer rechttoe-rechtaan proza. Wel is het goed te benadrukken dat literatuur ook veel te bieden heeft, een goed geschreven literaire roman kan namelijk ook een zeer meeslepend verhaal vertellen en complexe onderwerpen op een aansprekende manier behandelen. Naast zijn werk als schrijver en vertaler is Stefan Popa ook actief als spreker en docent. Hij heeft verschillende lezingen workshops gegeven over zijn werk en over literatuur in het algemeen. Hij is vaak te gast op literaire feesten en evenementen.