De auteur weet in dit boek de harde realiteit van het naziregime te verweven met een ontroerend liefdesverhaal.

Het derde en laatste deel van Farina Edens trilogie over de zeepfabriek in Rothenburg is voor mij het meest indrukwekkende. De hoofdpersoon, Emma, groeit op bij haar Joodse moeder zonder te weten wie haar vader is, de eigenaar van de zeepfabriek. Wanneer de situatie voor Joden grimmig wordt, biedt de vrouw van haar vader haar een oplossing: Emma krijgt een andere identiteit en een baan als boekhoudster in de fabriek. Zo wordt ze onderdeel van de derde generatie die de zeepfabriek runt, vanaf 1933. In tegenstelling tot de vorige delen, draait het hier niet om intriges tussen vrienden. De focus ligt op de harde realiteit van het nazitijdperk en de gevolgen daarvan voor de familie. De zeepfabriek krijgt het opnieuw zwaar te verduren door grondstoffentekorten, waardoor er een beroep wordt gedaan op de creativiteit van de werknemers om het hoofd boven water te houden. Het conflict waarin Christiaens ouders verwikkeld raken, is bijzonder goed uitgewerkt. De halfbroer van Emma voelt sympathie voor de racistische ideologie van de nationalistische arbeiderspartij. De machteloosheid die de familie voelt, is schrijnend en dreigt de familie te verscheuren. De verschillende perspectieven van de personages zijn een meerwaarde en bouwen de spanning in het boek op. Kortom, Farina Eden slaagt erin om dit laatste deel op meeslepende wijze de liefde te laten zegevieren, ondanks de grimmige historische context.