Heftig puberen

Dat het proces van opgroeien en zoeken naar eigen identiteit voor een tiener niet altijd simpel is, weten we. Voor de 16-jarig zwarte Salomé in deze ontwikkelingsroman, is puberteit nog veel en veel verwarrender. Ze worstelt niet alleen met kroeshaar, pestende klasgenoten en tegenstrijdige adviezen van ouders maar ook nog met wat ze gedaan heeft. Ze zit in een jeugddetentiecentrum en pas aan het einde van het boek wordt helemaal duidelijk waarom. Haar leven bestaat uit een aaneenschakeling van confrontaties. Al lezende werd ik nieuwsgierig gehouden, zat helemaal in haar hoofd en zag hoe herinneringen, dagelijkse werkelijkheid en vreselijke nachtmerries moeiteloos in elkaar overvloeiden. Ik kreeg steeds meer begrip voor haar en voelde met haar mee, voor zover dat mogelijk is voor een volwassen witte vrouw op leeftijd. Citaat: “Je mag maar tien boeken en tien tijdschriften in je kamer. Dat betekent dat ik elk boek dat ik heb uitgelezen, nadat één van de begeleiders het heeft gecheckt, bij het bezoekuur weer teruggeef aan mama. En mama laat dan weer een boek keuren en dan komt het weer op mijn nachtkastje terecht. Ik kan nooit ergens in terugbladeren. De tijd geeft geen fuck om alle dingen waar ik langer bij stil wil staan. In een van de boeken die ik las zegt de hoofdpersoon dat elke keer als je een belangrijke beslissing neemt, je een deel van jezelf achterlaat, een deel dat je oude leven blijft leiden terwijl jij verstrikt raakt in de consequenties van je pasgemaakte keuze. Maar ik weet niet of ik het zo kan zien. Want ik ben hier. Daarom gaat alles over het verleden. De toekomst is kapot. Ik zie niks als ik vooruit kijk, daarom kijk ik alleen maar terug. Ik zit diep in het donker. De tijd verstrijkt maar er gebeurt niks. Nee, ik geloof het niet, wat ze zegt in dat boek.” P. 158