Het Evacomplex

<p>Na het lezen van het interessante boek &ldquo;Het Pilgrim fathers-complot&rdquo;&rdquo; was ik erg nieuwsgierig geworden naar andere boeken van de schrijver Jeroen Windmeijer. De verwachtingen die ik had van het boek: &ldquo; Het Evacomplex&rdquo; waren dan ook hoog gespannen. Het idee voor het verhaal sprak mij op voorhand erg aan, maar de uitwerking bleek voor mij helaas toch een domper. Het boek staat als thriller omschreven, maar komt op mij over als een boek met anekdoten uit het Leidsch Dagblad. Er was geen persoon waar ik me volledig mee kon identificeren, wat voor de spanning voor mij noodzakelijk is. Er worden te veel problemen gecre&euml;erd die afleiden van de spanning en daarmee juist problemen voor de schrijver veroorzaken om geloofwaardige plotwendingen te kunnen aanbrengen. Zo heeft bijna elk hoofdpersoon uit het verhaal binnen korte tijd te maken met een ongelukkigerwijs tot stand gekomen doodslag en is er nergens echt sprake van een moord. Alle hoofdpersonen worden ook (te) uitvoerig uitgewerkt, behalve het personage: &ldquo;de psychopaat&rdquo;. De psychopaat is in een thriller wat mij betreft het element waar de spanning vandaan zou moeten komen. De psychopaat was - <em>spoiler verwijderd door de </em><a href="mailto:vandaag@hebban.nl" target="_blank" title="" data-id="72584"><em>Hebbanredactie</em></a> - en de enige die je een aantal spannende moorden zou kunnen &ldquo;toevertrouwen&rdquo;. Het enige wat hij helaas voor de spanning in het boek blijkt te kunnen, is zijn eigen graf graven. <br /> Omdat het onderwerp van het boek een slang is verwacht ik ook een gedegen kennis over het onderwerp. Ik kreeg nergens het gevoel dat de slang voor extra spanning kon zorgen, iets wat ik wel zou verwachten. Het was in mij geval juist een domper om bijvoorbeeld te lezen: &ldquo;onverwacht opende de slang de ogen, alsof hij Franks innerlijke stem had gehoord&rdquo; (blz 82). Terwijl een slang mensen eerder juist blijft aanstaren met koude ijzige of glazige ogen. Een slang heeft namelijk geen oogleden. <br /> Ook is het leuk om te lezen als iemand goede topografische kennis in een boek legt, dat maakt het verhaal heel geloofwaardig. Dat lukt ook aardig, maar het is dan weer jammer om een hoofdstuk te beginnen met: Eveline bleek in een klein huisje te wonen in Warmond, een van de gemeenten die Leiden omringden. (blz112) Warmond is een dorp of plaats, maar geen gemeente. Ook jammer dat het hele stuk over de schilderingen van Michelangelo slechts theoretisch aan bod komt en niet ter plekke wordt beschreven door een hoofdpersoon.<br /> Ook zou een boek geen taal en stijl fouten moeten bevatten zoals het twee keer gebruiken van dezelfde alinea of een zin als deze: &ldquo;Die terrariums zijn zo ontwerpen dat een dier er nooit zelfstandig uit kan komen, wat voor een dier het ook is&rdquo;.(blz214) Zowel taalkundig als inhoudelijk een ongeloofwaardige zin. Of de zin waar ik maar niet van kan begrijpen wat er nou precies bedoeld wordt: &ldquo;Magda vertelde hem&hellip;..haar werk verloren was gegaan.&rdquo; Het uitwerken van de theologische kant van het verhaal is wat mij betreft beter gelukt, maar al met al een project waarin veel meer potentie zat dan er uiteindelijk is uitgekomen.</p>