Actie, humor en romantiek

Tamera Alexander heeft een enorme passie om de geschiedenis van de plantage Carnton te vertellen. Rondom dit huis heeft een van de bloederigste veldslagen van de Amerikaanse Burgeroorlog plaatsgevonden. De bloedvlekken in de houten vloer getuigen nog van de gewonden soldaten die in Carnton verzorgd zijn geweest, waarover te lezen was in het eerste deel ‘Dat beloof ik’. Dat soort details maken het verhaal authentiek. In Kleuren van waarheid schetst de schrijfster een duidelijk beeld van de tijd na deze oorlog. Hoe moeilijk het was om te vergeten wat er gebeurd is en het land weer op te bouwen. Altijd speelt in het achterhoofd de vraag aan welke kant iemand gevochten heeft. Voormalige federale soldaat Wade Cunningham waagt zich in het hol van de leeuw door als opzichter op Carnton in Tennessee te gaan werken. Eigenlijk is hij geheim agent en probeert hij te achterhalen wie zichzelf verrijken met vals geld. Als Catriona en haar zusje Nora uit Ierland naar Franklin komen om hun broer Ryan te zoeken, blijkt hun geld vals te zijn. Zonder geld moeten ze het maar zien uit te zoeken in het vreemde land. Catriona is te trots om hulp te vragen en ondertussen worstelt ze met haar nukkige zusje die wat mij betreft wat minder beschermd had hoeven worden. Door omstandigheden komen ze terecht op Carnton, waar de familie hen gastvrij welkom heet en kokkin Tempy zich liefdevol over hen ontfermd. Op dat moment worden alle gevallen soldaten herbegraven en krijgt Catriona de emotioneel zware taak om daarbij te assisteren. Dit kerkhof is nu nog de grootste militaire begraafplaats in particulier bezit. Zowel Catriona als Wade vertellen niet de volledige waarheid, waardoor er wederzijds wantrouwen is. Op het eind wordt het nog even spannend en vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Een lekker dik boek vol actie, humor en romantiek, maar ik heb vooral respect voor de kundige manier waarop feiten en fictie met elkaar zijn verweven.