Met plezier gelezen

Het hart van de chocolaterie is een zeer onderhoudend verhaal waarin het leven van Esmée wordt gevolgd. Esmée doet wat er van haar verlangd wordt, maar nu is het tijd voor haar om zelf keuzes te maken en daarmee laat ze zien dat ze ook een sterke vrouw is. Niet iedereen zal haar keus begrijpen als ze geïsoleerd op Indigo Island gaat wonen om de vuurtoren te beheren. Laura Frantz weet de sfeer van het (harde) leven op het eiland goed neer te zetten met beukende golven, aanspoelende schelpen en schepen die vergaan. Als tegenwicht is daar ook het leven in York met de chocolaterie en het armenhuis. De lezer krijgt ook hier een levendig beeld van de tijd waarin het zich afspeelt door de gekozen woorden en de beschrijving van de gebruiken, vooral over de chocolaterie was leuk om te lezen. De zinnen bevatten veel informatie en bijzinnen, waardoor ik een zin soms moest herlezen. Waarschijnlijk heb ik niet goed opgelet tijdens de geschiedenisles, want de koloniale strijd in 1755 met de Fransen zegt me weinig. Daardoor kwam de rol van kapitein Lennox voor mij persoonlijk niet zo goed uit de verf. Hij was een zijdelingse held, die zorgde voor de romantiek. Het geloof wordt op een natuurlijke manier verweven. Het vormt de basis van hun levens en bepaalt hoe ze omgaan met tegenslag. Onmisbaar voor het verhaal was zus Eliza en haar man Quinn in Williamsburg. Rijk, populair en invloedrijk. De zussen zijn erg verschillend, maar als het nodig is, helpen ze elkaar. Eliza’s karakter vond ik interessant. Ze leert een belangrijke les en speelt een cruciale rol op het eind. Het hart van de chocolaterie is een rijke historische roman over een sterke vrouw en een hervonden liefde tegen de achtergrond van het koloniale verleden van Amerika. Zet de warme chocolademelk maar klaar, want dit is een boek om met plezier te lezen.