Een ongelooflijke geschiedenis...

Het nieuws van de bevrijding van drie jonge vrouwen, 6 mei 2013 in Cleveland,&nbsp;stond mij nog helder voor de geest. Ik was dan ook zeer benieuwd naar het verhaal van deze vrouwen. Hoe hebben zij zich al die jaren staande weten te houden? Hoe heeft een van hen de durf kunnen opbrengen om te ontsnappen? Wie was dit monster, dat vond dat hij het recht had deze jonge vrouwen hun levens te ontnemen en hun families tien jaar lang in het ongewisse te laten? Met al deze vragen in mijn hoofd begon ik vol goede moed aan dit horror-verhaal en het is me niet in de koude kleren gaan zitten...<br /> <br /> De inhoud<br /> <br /> In '10 jaar gevangen' vertellen Amanda Berry en Gina deJesus, ondersteunt door journalisten Mary Jordan en Kevin Sullivan,&nbsp;het gruwelijke verhaal van hun jarenlange gevangenschap in&nbsp;het huis van Ariel Castro aan 2207 Seymour Avenue in Cleveland. Hun verhaal begint op 21 april 2003, één dag voor Amanda's zeventiende verjaardag. Een dag die begon als alle anderen, maar die zou eindigen in wat een tien jaar durende nachtmerrie zou blijken. Onder het mom van een lift naar huis kreeg Ariel Castro Amanda zover dat ze in zijn busje stapte en nam hij haar mee naar zijn huis waar hij haar eerst in de kelder en later boven in een van de slaapkamers gevangen hield. Al snel kwam Amanda erachter dat er nog een jonge vrouw hetzelfde lot onderging, de zogenaamde huisgenote van Castro, Michelle Knight. Zij was 9 maanden eerder door Castro ontvoerd en werd evenals Amanda geketend vastgehouden in een van de slaapkamers van zijn huis. Op 2 april 2004, bijna&nbsp;een jaar na de ontvoering van Amanda, krijgen de meisjes gezelschap van nog een slachtoffer; de veertienjarige Gina deJesus.<br /> <br /> Mijn ervaring<br /> <br /> Het boek geeft een huiveringwekkende inkijk in het leven dat Amanda, Gina en Michelle tien jaar lang gedwongen hebben geleefd. Geketend, afgezonderd van de buitenwereld op enkele vierkante meters en overgeleverd aan een afgrijselijke man, zonder enig mededogen of gevoel voor realiteit. Het kan niet anders of het lezen van dit boek doet de rillingen over je rug lopen. Op sommige momenten is het haast te walgelijk voor woorden wat Castro zijn slachtoffers aandoet. Afschuwelijk om te weten dat er dergelijke mensen op de wereld zijn...<br /> <br /> Ik las het boek voor het slapen gaan, maar na een week heb ik het terzijde gelegd om overdag het laatste deel te lezen. Ik stond er letterlijk mee op en ging ermee naar bed. Doordat het verhaal grotendeels is geschreven aan de hand van Amanda's dagboek, dat zij al die jaren bijhield, is het zeer gedetailleerd en kost het weinig moeite om je als lezer in te leven in de pijn en het verdriet van de slachtoffers. Toch gaat&nbsp;het verhaal elke voorstelling te boven. Het is eigenlijk haast niet in woorden te vatten wat deze vrouwen hebben moeten doorstaan.&nbsp;Naast afschuw&nbsp;bracht het boek bij mij een gevoel van enorme bewondering en diep respect naar boven voor Amanda, Gina en Michelle die al die jaren het hoofd boven water hebben weten te houden en nooit de hoop op redding verloren. Diep respect ook voor Amanda die in deze hel haar dochter opvoedde en probeerde een zo normaal mogelijk leven te geven.<br /> <br /> Conclusie<br /> <br /> Een ontroerend boek, absoluut een aanrader! Maar wees voorbereid: vanaf de eerste bladzijde word je meegetrokken in een duistere wereld die je tot het einde toe niet meer los zal laten...