Ik Neem Je Mee

“Ik neem je mee” is niet het eerste boek van Crusie dat ik heb gelezen, maar het is wel heel anders. Zelf kondigt de auteur het aan als een boek waar ze veel moeite in heeft gestoken om het een meer romantisch karakter mee te geven dan haar kenmerkende humor.<br /> Na een moeizame start komt het verhaal goed op gang; Daisy is een ontzettend flamboyant persoon die zelfverzekerd overkomt maar van binnen nog altijd op zoek is naar erkenning voor de persoon die ze is. Linc lijkt op het eerste gezicht heel anders: vooral begaan met zichzelf, zijn carrière en zijn positie op de wereld. Hij heeft een duidelijk beeld voor ogen hoe zijn toekomst er uit moet zien, en Daisy past helemaal niet in het beeld dat hij heeft geschetst.<br /> Het verhaal gaat vooral om Daisy, die moeite doet in het leven van Linc te passen. Zij verzorgt de positie van gastvrouw voor zijn werk, terwijl Linc haar de ruimte laat om te schilderen. Toch merk je aan veel aspecten dat vooral Daisy haar best doet samen een leven op te bouwen, en Linc het allemaal maar over zich heen laat komen. Hij vindt het niet leuk, maar hij laat het wel gebeuren. Uiteindelijk zijn het misschien wel hun verschillen die hen nader tot elkaar brengen – het feit dat ze anders zijn, maar dat ze ondanks al die vreemde trekjes goed bij elkaar passen en elkaar zelfs aanvullen.<br /> De personages maken echt een groei door, en dat is wel iets wat ik graag zie als lezer. Het is niet zomaar een simpel verhaal waarin een meisje een jongen ontmoet, ze verliefd worden, er problemen komen, maar ze uiteindelijk alles uitwerken en het toch goed komt. Natuurlijk is het nog steeds een romance – maar er komt veel meer bij kijken dan je op het eerste gezegd zou zeggen.