Schurend, wringend en dwingend.

<em>De andere familie Klein</em> van Marieke Groen schuurt en wringt en toch heb ik het niet weg kunnen leggen: er gebeurt ontzettend veel, er lopen allerlei verhaallijnen door elkaar en je valt als lezer van de ene verbazing (of liever: ontzetting) in de andere.<br /> De lezer volgt Amber Klein, een tienermeisje uit een allesbehalve warm nest. In eerste instantie is er niet altijd de vinger op te leggen waar de schoen wringt. Maar gaandeweg het verhaal ontvouwt zich hoe, soms heel subtiel, de ouders (aangeduid als 'de vader' en 'de moeder') hun kinderen laten balanceren op een wiebelig koord van gedragsregels, onvoorspelbare uitbarstingen en emotionele en lichamelijke verwaarlozing.<br /> Ik kan me zo voorstellen dat een leesclub niet aan één bijeenkomst genoeg zou hebben om alle aspecten van dit boek te bespreken. En dat is knap, aangezien we het verhaal alleen maar te weten komen vanuit het perspectief van Amber zelf. Ze wordt doodgezwegen door haar (in mijn ogen narcistische) vader, krijgt een eetstoornis aangepraat door haar moeder, zoekt warmte in een stiekeme correspondentie met een Amerikaanse ter dood veroordeelde gevangene, verliest haar opa, moet haar dementerende oma verzorgen en ontrafelt een familiegeheim. Ik heb het boek twee keer achter elkaar gelezen en zet het nu in de kast, maar ik weet zeker dat ik het binnen een jaar voor een derde keer zal lezen en weer andere dingen zal ontdekken en andere verbanden zal leggen. Ik ben bovendien heel benieuwd geworden naar de andere boeken van Marieke Groen!