Nieuwe Van Loy niet overtuigend

In het jaar dat A.F.Th. van der Heijden met Tonio de Libris Literatuur Prijs won, stond de Vlaming Jan Van Loy (1964) op de shortlist met zijn roman Ik, Hollywood. Een groots epos over de jonge Louie Peters die het schopt tot filmtycoon.<br /> Het deed reikhalzend uitzien naar een volgende roman van Van Loy en die is er nu: Veertig jaar liefde. Maar, om met het oordeel te beginnen, deze valt tegen.<br /> <br /> De roman bestaat uit een aantal lange brieven van een 'natuurlijke' vader aan zijn dochter, die mogelijk niet heeft geweten dat ze ooit werd geadopteerd.<br /> Elk jaar op 23 september schrijft hij haar een lange brief, te beginnen in 1961. Met telkens een compliment over haar vorderingen, waarmee hij maar wil aangeven dat hij haar wel degelijk volgt. Maar de brieven ondertekent hij niet en hij geeft geen adres, zodat ze niet kan reageren, als ze dat al zou willen. Geen enkele compassie verder met de dochter, de brieven gaan alleen maar over hemzelf. Wat een gruwelijke kerel.<br /> <br /> Hij vertelt haar zijn levensverhaal. Het hangt van fout in en nog fouter na de oorlog aan elkaar. Een raadselachtig spionageverhaal, vol verraad en bizarre complotten.<br /> Deze constructie wringt. De brieven zijn niet alleen te lang, Van Loy heeft ze ook te veel als een romantekst opgeschreven en die is dan weer te mooi om als geloofwaardige apologie te overtuigen. De aanleiding om aan de dochter te blijven schrijven, tot 2001 aan toe, blijft uiteindelijk vaag.