Hafid Bouazza schrijft met vaste hand

<br /> ‘Een lied is tot ons gekomen dat wij zingen willen, sta ons bij, schone muzen,&nbsp;maar omdat wij niet rijmen kunnen, maar wel trommelen, zullen wij het in proza&nbsp;vertellen’.<br /> Welkom terug, Hafid Bouazza.<br /> De schrijver - van De voeten van Abdullah en het eminente Paravion - heeft de&nbsp;lezer vijf jaar laten wachten op een nieuwe roman. Die is er nu, de titel is <em>Meriswin</em>.&nbsp; Amper een week na verschijnen is het boek al haast achter de persoon van de&nbsp;auteur zoek geraakt. Hafid Bouazza (44) heeft een alcoholverslaving waar hij niet&nbsp;meer tegen wenst te vechten. Dit heeft door de vele interviews die hij heeft gegeven&nbsp;de aandacht van de roman weggetrokken.<br /> De tijden zijn al lang voorbij dat een roman als een autonoom kunstwerk werd beschouwd. Het boek stond los van de auteur, was de gedachte, en ook al was hij&nbsp;een slechterik, het boek kon er wel om deugen. Wellicht had Bouazza’s <em>Meriswin&nbsp;</em>nog een kans gemaakt als in de roman geen sloten drank hadden gevloeid – cognac&nbsp;bij het ontbijt - en de hoofdpersoon niet met een delirium in het ziekenhuis was&nbsp;beland.<br /> Laat onverlet dat we een poging kunnen doen de roman op zijn literaire merites beoordelen. En dan valt het oordeel redelijk positief uit. Het is en blijft een groot&nbsp;genot om Bouzza’s tuimelende taal te volgen, te savoureren zelfs. Vanaf zijn debuut&nbsp;heeft hij blijk gegeven over een ongekende woorden- en taalschat te beschikken.<br /> Liever dan zich te verliezen in vluchtig hip jargon en neologismen grijpt hij terug&nbsp;op het Middelnederlands of het negentiende-eeuws.&nbsp;Zo schrijft hij: ‘Hij had iets sybaritisch over zich’. Tekstverwerkingsprogramma’s&nbsp;kennen het woord niet, maar anderhalve eeuw geleden betekende het nog gewoon ‘verwijfd’. Bouazza schudt ze zo uit de mouw. Het verrijkt de taalmuziek&nbsp;op schitterende wijze. De beelden, observaties en vergelijkingen buitelen ongeremd&nbsp;over elkaar heen. Overdrijving ligt wel op de loer. Het is siervuurwerk en zelfs hier&nbsp;en daar koud vuur, en dat, zo weten we van Boudewijn de Groot, komt niet in de&nbsp;krant.<br /> Het subtiel verraderlijke van <em>Meriswin</em> zit ‘m uitgerekend in het verschil tussen de hoofdpersoon en de schrijver. De eerste gaat traag ten onder aan zijn eindeloze&nbsp;inname van alcoholische dranken, wat een extra tragische lading krijgt door de al&nbsp;even niet aflatende liefde en zorg van zijn vrouw en muze, Merijne.<br /> De schrijver daarentegen, Hafid Bouazza heeft alles geheel onder controle. Let op zijn subtiele spel met kleuren, met lichaamsdelen (enkels!) en ook wikkelt hij de&nbsp;ogenschijnlijk onbeduidende draden keurig af. Wordt ergens aan het begin gemeld&nbsp;dat een boomhut niet af is, honderd pagina’s verder komt de niet meer verwachte&nbsp;uitleg. Vernuftig, om ‘nuchter’ te vermijden.