Een ekster zonder staartpennen

Helemaal onderaan de eerste pagina van Liefde bij wijze van spreken, de zesde en meest ambitieuze roman Yves Petry (47), strijkt 'een ekster die zijn staartpennen ergens aan is kwijtgeraakt' neer op een grasveld.&nbsp;Dezelfde vogel komt zeventig pagina's verderop opnieuw voorbij vliegen. Rond pagina 200 fladdert de ekster nog altijd rond in de geest van Jasper Fielinckx. Zoals hij ook een vlinder, zo groot als een kinderhand, maar niet uit zijn gedachten krijgt.<br /> <br /> Alex Jespers vindt al die dieren maar lastig. Hij werkt aan een roman over Jasper Fielinckx en diens zuster Kristien. 'De trend om mensen te verdierlijken en hun gedrag te duiden in biologische termen, was destijds al in opmars maar nog niet zo dominant als tegenwoordig. Ik had me er altijd verre van gehouden. Hij wrong met mijn literaire oriëntatie', schrijft Jespers.<br /> <br /> Een aardig voorbeeld van het ingenieuze Droste-effect waar Petry (Libris Literatuur Prijs 2011) de lezer op trakteert. Jespers is de schrijver van één zeer succesvolle roman, die niet representatief is voor zijn hele werk, maar de kachel rookt er goed van. Een kachel die hij deelt met zijn uitgever. De heren zitten er warmpjes bij. Maar nu heeft Jespers het op zich genomen zijn vriend, in de vorm van zijn volgende roman, uit te leggen wat hem zo fascineert aan Jasper en Kristien. Die kent hij nog van de basisschool.<br /> <br /> Broer en zus verliezen hun ouders bij een auto-ongeluk. Wanneer Jasper weer uit het ziekenhuis komt, blijkt dat het ongeval hem heeft veranderd. Hij ziet zichzelf (volgens Jespers) als derde slachtoffer en 'hij doet of hij met hen is gestorven'.<br /> Het zou zelfs zomaar kunnen zijn dat ook zijn seksuele geaardheid een andere is geworden. Er ontspint zich een lastige driehoeksverhouding tussen hem, Kristien en Alex Jespers, waarin de drie telkens van rol wisselen. Dat is mooi gedaan.<br /> <br /> Liefde bij wijze van spreken, de roman over de niet zo heel goede gefingeerde roman Liefde bij wijze van spreken, is een gelaagd monster. Petry heeft Jespers tussen het kernverhaal en zichzelf geschoven. Een interessant spel, maar het maakt ook dat de vele als serieus geponeerde literatuuropvattingen van Jespers als hol en pretentieus in de lucht blijven hangen.