Zwijgen duurt nooit eeuwig

Van Ellen Ombre verscheen tien jaar geleden de roman Negerjood in moederland. Sindsdien was het stil. Dus een nieuwe roman van de Surinaams-Nederlandse schrijfster is een gebeurtenis op zich.<br /> Ellen Ombre (66) publiceerde in de jaren negentig vier verhalenbundels, voordat ze zich in 2004 waagde aan haar eerste roman. Haar thematiek is door de jaren heen niet veranderd. Zij schrijft op fijnzinnige wijze over mensen die familiebanden en culturele grenzen als knellend ervaren en daar willen uitbreken. Mensen ook voor wie hun verleden vaak geheimen heeft.<br /> Dat was in Negerjood in moederland zo, dat is zo in Erfgoed. Lakshmi Kanhai is de 30-jarige dochter van een Surinaamse moeder die in Nederland is gaan wonen. Over de achtergronden hiervan heeft ze altijd gezwegen. Moeder en dochter lezen veel, ook een vorm van zwijgen. Een leraar op school was moeders zwijgzaamheid ook al opgevallen. 'Zelden heb ik iemand zo waardig zien zwijgen'.<br /> Tot Lakshmi op een dag in het Mauritshuis, bij Vermeers Meisje met de parel, kennismaakt met een charismatische, oudere man, die haar even omstandig als vasthoudend het hof maakt. Zonder zijn achtergronden te kennen, begint ze een relatie met hem. Als ze zwanger raakt van de man, die getrouwd blijkt, lijkt het er warempel op dat haar moeder hier op heeft zitten hopen. Reden voor de dochter uit te zoeken hoe de relatie van haar moeder en haar biologische vader in elkaar zat.<br /> Ombre ontrafelt deze geschiedenis op subtiele wijze, met een fraaie, klassieke toon in haar stijl.