Van Beijnum gaat breeduit

Vier jaar heeft Kees van Beijnum (1954) gewerkt aan zijn nieuwe roman De offers, inclusief uitvoerige research. Niet een manier van werken die nieuw voor hem was.<br /> <br /> Hij debuteerde, 23 jaar geleden, met de reconstructie van een moord in Amsterdam. De offers is vele malen ambitieuzer, al kan ook zijn tiende roman een reconstructie worden genoemd. Hij schrijft over het Tokio Tribunaal, dat vanaf 1946 in Tokio werd gehouden om Japanse oorlogsmisdadigers te berechten. De Aziatische tegenhanger van de processen van Neurenberg, waar nazi's werden berecht.<br /> <br /> De offers is een roman, maar Van Beijnum voert meer historische figuren op dan fictieve. Hij noemt tien van de elf rechters bij naam en voert hen sprekend op, alleen de Nederlandse rechter niet.<br /> In werkelijkheid was dat Bert Röling, professor en polemoloog in Utrecht en Groningen. In de roman heeft hij de naam Rem Brink gekregen, zodat de schrijver de vrijheid houdt hem een affaire met een Japanse schone te laten hebben.<br /> <br /> Deze Michiko, die Brink de tweede keer dat hij haar ziet - ver voordat ze wat met elkaar krijgen - helemaal niet herkent, belichaamt de raadselachtigheid die Japan in westerse ogen altijd houdt. Door de affaire komt zij in de problemen en wordt een outcast. Het stelt Brink voor een onmogelijke keuze.<br /> <br /> Dit spiegelt zich in de afwijkende positie die hij inneemt op juridisch gebied. Hij schaart zich achter de opvatting van de Brits-Indische rechter Radhabinod Pal dat Japan niet kan worden veroordeeld voor 'misdaden tegen de vrede' op basis van wetten die pas na de oorlog werden opgesteld. Zo raakt Rem Brink ook hier geïsoleerd. Bij het tribunaal had Bert Röling indertijd ook afwijkende meningen. Vijf van de verdachten hadden volgens hem vrijgesproken moeten worden.<br /> Van Beijnum heeft een mooie roman geschreven, maar het verteltempo ligt wel erg laag. Hij is echt breeduit gegaan.<br /> <br /> Uitgebreide beschrijvingen van de Japanse natuur mochten niet ontbreken. Voor de couleur locale. Maar hij doet dat zonder een poging om te komen met originele beelden en helaas inclusief overbodige bijvoeglijke naamwoorden. Zo klinkt tweemaal binnen vier bladzijden 'een ijzige kreet'.