Recensie Bevlekt ontvangen

Als “Blogger in the spotlight” ontving ik vanwege Dizzie dit werkje van Nicolle Poort als erkenning voor mijn bijdragen. Ik moet de uitgeverij Aspekt feliciteren voor de moed dit “bevlekt ontvangen” voor het grote lezerspubliek beschikbaar te stellen. De basisgegevens voor een denderend sociaal drama tegen de “achtergrond van een naoorlogs, afkalvend katholicisme” zoals de recensie op de achterflap zo kundig verwoordt, zijn zeker aanwezig maar… Nicolle Poort maakt er zulk een zout– een kleurloos onrealistisch allegaartje van dat de dramatiek de spreekwoordelijke mist in gaat en de hoofdpersonages afzwakken tot marginale wereldvreemde beoefenaars van een wegdeemsterende wereldkerk. De auteur durft het niet aan een kat een kat te noemen en verlegt de plaats van handelen, zonder aanleiding, naar een veebedrijf ergens in Frankrijk en geeft de lezer daarmee valse hoop op een hernieuwde start van het verhaal…pech echter, de sleutelfiguur pleegt zelfmoord (lees ik tussen de regels). Als dit werkstuk Poorts’s debuutroman is, dan is nog niets verloren. Ik adviseer haar, herbegin! Scherp uw pen, diep de dramatiek verder uit, geeft wat meer randinformatie over de personages, brand wat minder kaarsjes, en laat de belerende gebedjes als “Onze vader” en Weesgegroet Maria” weg. En let eens op het juiste gebruik van “hen” en “hun”.