Recensie Het verhaal van een weduwe

De roman “Het verhaal van een weduwe” van Mick Jackson vertelt het verhaal van een 63 jarige kinderloze vrouw waarvan geheel onverwacht haar echtgenoot sterft. Haar rustige leven in een mooie woning in Londen krijgt door deze gebeurtenis een andere wending. De vrouw voelt zich geleefd door de sympathiebetuigingen, de begrafenis, de administratieve beslommeringen verbonden aan het overlijden van haar echtgenoot. Het liefst wil ze alles beleven vanuit een roes, maar gedeeltelijk aanwezig zijn, het leven niet meer zo kort op haar huid voelen , haar dierbaarste bondgenoot in deze periode is de drank, wijn, gin-tonic, .., het maakt niet uit als ze maar niet geheel aanwezig moet zijn. Overvallen door paniek vlucht ze op een nacht weg uit Londen en rijdt ontredderd naar het kustplaatsje Norfolk. Ze besluit hier een weekje te blijven en tracht een nieuwe start te nemen. Het weekje groeit uit tot weken waarin ze haar huwelijksleven overpeinst. Ze herdenkt de ruzies, de verwijdering tussen haar en haar man, de seksloze relatie van de laatste jaren, het rekening houden met elkaar, de kleine kantjes van haar man enz. Hierbij stelt ze ook zichzelf en haar gedrag in vraag, een buitenechtelijke relatie van lang geleden met een veel jongere man neemt terug een hoofdrol in in haar bestaan. Gedurende dit alles blijft de drank haar trouwste bondgenoot en zorgen de dagelijkse wandelingen ervoor niet geheel in de drank op te gaan. Maar geleidelijk aan ziet ze ook de mogelijkheden van een leven alleen, niet steeds rekening moeten houden met elkaar, niet steeds je mening inhouden om de ander niet te kwetsen,… Je moet niets groots verwachten van deze roman. De kracht en het sublieme zit hem hier inderdaad in het kleine, de waarheidgetrouwe, menselijke , eenvoudige manier waarop thema’s als verlies, rouw en overlijden worden beschreven. Ik heb vooral genoten van de zelfreflecties door de weduwe , de cynische soms ook wel zwarte humor die de schrijver hiervoor gebruikt.