Recensie Walging

Ik weet nu zeker dat de toneelstukken van Sartre me veel beter liggen dan zijn romans. Het lezen van Walging ging me vrij moeizaam af. Niet alleen door het soms moeilijke taalgebruik; er worden soms vervoegingen gebruikt die je in het Frans (nog maar) nauwelijks tegenkomt (ik heb het boek in het Frans gelezen) en de zinnen zijn lang. Maar vooral ging het me nogal moeizaam af, omdat de gedachtenwereld van de hoofdpersoon me niet echt kon boeien. Het thema dat in al Sartres werken naar voren komt: de mens is vrij en het enige wat zeker is, is dat hij bestaat en de mens is altijd verantwoordelijk voor zijn eigen handelen en bestaan, komt duidelijk naar voren, maar ik vond het allemaal nogal koud, afstandelijk en vrij saai gebracht. De toneelstukken die ik van Sartre heb gelezen waren veel levendiger en daar voelde ik me veel meer bij betrokken. Ik weet niet of ik me nog eens waag aan een roman van Sartre.....denk dat ik dan toch maar weer voor een toneelstuk van hem kies. Wil ik een existentialistische roman lezen, dan geef ik echt de voorkeur aan Camus en de Bouvoir, waar ik in het verleden met veel plezier boeken van heb gelezen, zowel in het Frans als Nederlands. Walging is zeker geen slecht boek: het is goed geschreven, zit goed in elkaar, maar het verhaal is gewoon niet wat mij aanspreekt. Hetzelfde gold voor zijn roman Les jeux sont fait (vertaald als: De teerling is geworpen), dat was jaren geleden, in 4 havo, eenzelfde strijd om door te lezen, terwijl ik met de boeken van Camus niet kon wachten om verder te lezen en zelfs stiekem bij andere lessen erin zat te lezen.