Recensie Het rood en het zwart

Ik heb een beetje gemengde gevoelens bij dit boek, dat ik overigens een jaar of 15 geleden al eens gelezen heb en dat me toen meer boeide. Wat ik nu wel zag, en toen nog niet, de satire die het is op de toenmalige Franse maatschappij. Wat me nu stoort (en bij de vorige lezing veel minder) zijn de langdradige beschrijvingen van Julien´s gevoelens. Niet alleen vind ik Julien een irritant personage, maar ook Mevr de Renal en Mathilde: allemaal personen die niet veel beters te doen hebben dan te bedenken wat ze voelen, hoe ze moeten overkomen en dus eigenlijk alleen maar met zichzelf bezig zijn. Wellicht dat me dat de vorige keer minder stoorde, omdat ik toen zelf een stuk jonger was en, zoals alle jongeren, meer met mezelf bezig dan nu, waardoor dat herkenbaarder is. Ik twijfel tussen 3 en 4 sterren: 4 vanwege de soms scherpe satire, 3 vanwege het vele geneuzel van de belangrijkste personages. Wat betreft stijl ben ik ook niet echt kapot van het boek: misschien komt het door de vertaling, maar gezien de vele lange beschrijvingen in het boek, vrees het in het Frans behoorlijk pittig is, de reden dat ik nogmaals de Nederlandse vertaling heb gelezen. 3,5 sterren dus, een 6,5.