Een pakkend coming-of-age verhaal

Wanneer een medeleerlinge van de 17-jarige Ben zelfmoord pleegt, wordt hij teruggeworpen naar het drama van 3 jaar eerder: het moment waarop zijn zus hetzelfde deed. Sinds die dag staat een imaginaire journalist hem bij met raad en daad. Hij zorgt ervoor dat Bens grenzen bewaakt blijven en dat hij vooral zo weinig mogelijk voelt. Hij kan niet rekenen op zijn ouders, ze scheidden na het drama. De vader blinkt uit in afwezigheid en de moeder leeft een kluizenaarsbestaan. Bens enige vrienden, Hettie en Tom, proberen hem op te monteren en te verstrooien. Ze zijn er voor hem, al beseffen ze niet waar hij mee worstelt. Wanneer er nog 3 leerlingen zich van het leven beroven en de andere jongeren zich storten in bandeloze feestjes, raakt Ben bijzonder overstuur. Hij wordt verteerd door een schuldgevoel. Had hij de zelfmoord van zijn zus en van de andere jongeren niet moeten zien aankomen? Kon hij hen niet tegenhouden? Bovendien is Ben homo en durft er niet voor uit te komen, hij onderdrukt de gevoelens zelfs. Pas wanneer hij een relatie aanknoopt met Tom lijkt een eerste kentering ingezet. Twijfel en argwaan maken echter steeds meer van hem meester. Pas wanneer hij zelf een bijna doodservaring meemaakt, komen alle opgekropte emoties zowel bij hem als bij zijn getroebleerde moeder los. Voor het eerst praten ze en huilen ze met elkaar. Stenen eten is een bijzonder meeslepend verhaal over opgroeien in een kleine gemeenschap in ongewone omstandigheden. Op meesterlijke wijze weet Koen Caris de vertwijfeling en de nukkigheid van een laat-puberende jongeling neer te zetten. De roman is vlot geschreven en telt talloze treffende metaforen, waardoor je het boek in één keer kan verslinden. Hannes Vanwymelbeke Anzegem