Mist en vergetelheid

Mist die over de dalen en moerassen hangt, mist die de geheugens van de personages benevelt, waarvoor, zo blijkt al snel, de adem van een vrouwelijke draak verantwoordelijk is. Dus die draak moet worden gedood, om de mensen hun herinneringen terug te geven. Dat geheugenverlies is het centrale thema in deze allegorische en poëtische vertelling. De Tolkienachtige queeste in een post-Koning Arthurtijd is niet meer dan decor. Voor een avonturenroman is het tempo veel te traag, en de plechtstatige handelingen en conversaties doen soms bijna Monty Python-achtig aan. Veel belangrijker dan de schaarse actie zijn de filosofische mijmeringen van de personages. Is het een zegen of een vloek als de draak gedood zou worden en de mensen hun herinneringen weer terugkrijgen? Nu gaan de twee hoofdpersonen, de bejaarde echtelieden Axl en Beatrice, nog uiterst liefdevol met elkaar om, simpelweg omdat ze hun misstappen en ruzies grotendeels zijn vergeten; nu leven de Britten en de Saksen nog vreedzaam naast elkaar omdat de vroegere genocides onder het collectieve tapijt van de vergetelheid zijn geveegd. Blijft deze serene maatschappij nog wel bestaan als de draak wordt gedood, of zal dan de haat weer gaan zegevieren? Zullen Axl en Beatrice nog wel van elkaar houden als ze zich hun fouten weer zullen herinneren? Sommigen (en niet de minsten) vinden dat de auteur het fantasygenre belachelijk maakt, dat de karakters te weinig diepgang hebben. Zelf denk ik dat Ishiguro dit allemaal zeer bewust heeft gedaan. De auteur laat het nodige in het ongewisse om de lezer aan het denken te zetten. Een boek dat je gewoon moet ondergaan en nog eens moet herlezen.