Korte en krachtige epiloog is kers op het drieluik

Na “IJs” en “Zand” is nu “Rots” uit, het sluitstuk van een misdaadtrilogie, geschreven door de Vlaamse schrijver Koen D’haene. Hiermee ronden Sarah en Mats, de twee weerkerende protagonisten, hun duister verhaal af. In Oostende doen Sarah en haar partner Mats er alles aan om met hun crimineel getinte verleden af te rekenen. Ginds lukt het echter niet, daarom trekken ze zich terug in de bossen van de Belgische Ardennen; waar hun vrienden Joke en Jan zorgen voor een ietwat veiliger gevoel. Jammer genoeg willen de persoonlijke kwelduivels van Sarah en Mats van geen wijken weten. Tot Jan vaststelt dat zijn maatjes leven met angstgevoelens en hij beslist te gaan spitten in vroegere gebeurtenissen. Een nieuw drama kondigt zich aan. ‘Ik werp een beschuldigende blik op Mats. Hij gaf voeding aan deze nieuwe verdachtmaking. Hij kijkt snel van me weg en richt zich weer tot Jan.’ In principe is het boek een zelfstandig leesbaar vervolgverhaal. Toch is het in de praktijk niet zo eenvoudig; reeds vanaf de proloog op Schiermonnikoog moet de lezer uiterst alert blijven. Heel wat personages, waarbij sommige zelfs twee namen hebben, scheppen wellicht verwarring. Hoewel de meest markante feiten van vroeger nog een keer in een ijltempo voorbij mogen komen, is lang niet alles helder. Je vraagt je af: wie is wie en wie heeft wat op zijn/haar geweten? Zoals het in de vorige delen het geval is, zo speelt ook nu weer een specifieke vakantiebestemming een prominente rol. Dit keer is het Remouchamps, een gezellig en gemoedelijk stadje in de provincie Luik. Zo maak je bijvoorbeeld kennis met de Ninglinspo, de enige bergrivier van België. Je ziet de rotsklimmers hangen, hoog boven de Maas. Het is proeven van het unieke wilde decor met uitgeschuurde, gladde rotsen. D’haene kent de streek; hij geeft een filmische beschrijving weer van de omgeving. Een ander positief element is de grondige uitdieping van de karakters van Sarah en Mats. De twee getormenteerde zielen, moeten - door hun eigen schuld - een zware rugzak dragen. Ook loert de dreiging achter elke hoek en dat voel je. Sarah is de ik-verteller, terwijl Mats vaak optreedt als een weerkerend perspectief. ‘Ik mag me niet weer in eindeloos gemijmer wentelen en me afvragen hoe het met Tom en mij zou zijn gelopen. Zou hij bij mij zijn komen wonen? Het jaar voor zijn verdrinking groeiden we naar elkaar toe.’ De auteur hanteert een toegankelijke schrijfstijl, waarbij hij graag gebruik maakt van vlotte dialogen. Ben je op zoek naar een thriller, waarin de spanning hoog oploopt, dan ben je hier aan het verkeerde adres. Loeispannend of snoeihard is het zelden. “Rots” is inderdaad een psychologische misdaadroman. Pas aan het eind neemt de druk gestaag toe. De beknopte epiloog is kort maar krachtig; een kers op het hele drieluik. Drieënhalve ster.