Groot gezin is niet altijd rozengeur en manenschijn

Dertien kinderen hebben valt niet mee, zeker niet als je ze krijgt in de periode van net voor de oorlog tot zo'n 10 jaar na de oorlog. Dat was nou niet bepaald een welvarende tijd. Ook niet al heeft de heer des huizes een goedlopende bedrijf in tuin-onderhoud en spullen opgezet. Het boek gaat feitelijk over de lijdensweg van moe op haar oude dag als ze nog maar alleen over is en na een herseninfarct thuis vele jaren lang verzorgd wordt. De verzorging wordt voor de helft door professionele zorgverleners en voor de andere helft door de 12 overgebleven kinderen gedaan. Ieder kind vertelt een stukje beleving vanuit zijn/haar jeugd en vervolgens hoe hij/zij is omgegaan met 'moe' in die laatste bedroevende levensfase. Gezien het aantal kinderen en de levensovertuiging is de familie Koelemeijer een typisch christelijk gezin; veel kinderen en tegenslagen - zoals het dramatische verlies van een 19 jarige zoon - accepteren als de wil van God. Die overtuiging heeft ook een bewuste keuze voor een voltooid leven in de weg gestaan, de arme hoogbejaarde vrouw heeft zo'n 8 jaar letterlijk op een stoeltje achter de geraniums zitten wegkwijnen. Ze sprak niet meer en kon niet meer zelfstandig van haar plek af. Een mensonwaardig bestaan. Dus een zeer aangrijpend verhaal verteld door een kleinkind van moeder Koelemeijer.