Lezersrecensie
Bakvis
16 jan 2022
Debuutroman van Nadia de Vries (1991) In mooi taalgebruik en mooie metaforen schrijft ze het onverwerkte verdriet over de dood van haar vader van zich af. Op 13-jarige leeftijd (zo oud was ik toen mijn moeder overleed) had ze nog niet de skills om daar mee om te gaan. Twintig jaar later komt de rouw dubbel zo hard terug en eigenlijk weet ze dan nog steeds niet hoe ze haar hele jeugd een plek moet geven. In al haar oprechte onhandigheid maakt ze er een zooitje van. Zeer de moeite waard!