Indrukwekkend

Het boek schaduwweduwe leest als een trein: Christine Visser heeft een heerlijke, vlotte schrijfstijl met bijna poëtische zinnen. Sla het boek op een aantal willekeurige plaatsen open en die mooie zinnen dienen zich al snel aan: 'de bloemen zijn de dood net voor geweest', 'ik zwijg alle moeite weg', 'de toekomst kiert open' en 'ik aai hem door het zand heen'. Al honderden boeken gelezen in mijn leven, en deze heeft een verrassend nieuw thema: wat fijn dat dit boek aan mijn collectie toegevoegd is, want het is echt een verrijking. Het laat voelen hoe waardevol, liefdevol en respectvol een relatie tussen twee volwassenen kan zijn, óók wanneer een van tweeën met nog een ander een 'hoofdrelatie' heeft. Het is te kort door de bocht, te zeggen dat er sprake is van overspel met een minnares: het is een andere vorm dan wat over het algemeen als 'de norm' wordt gezien, als conventioneel. Maar deze relatievorm is er ook en mág er ook zijn: wat fijn dat het zo helder uitgelegd wordt in verhalende vorm. Dan wordt het nooit belerend en opent het toch ogen en leert het de lezer heel veel. Het is ook een indringend verhaal over verlies en rouw. Dat de schaduwweduwe niet de steun en aandacht krijgt die de weduwe wel krijgt, maakt het extra verdrietig.