Lief, vrolijk en eigenzinnig - zoals Agaath

Eigenlijk ben ik niet heel erg van de feelgood-romans. De Zeven Zussen heb ik na 80 pagina's Zus 1 geïrriteerd weggelegd. Maar dit is een geval apart. Ik vond het om te beginnen al heerlijk dat de hoofdpersonen totaal anders zijn dan 99% van de overige boeken. Een 78-jarige weduwe en een Marrokaanse tiener, wat een verfrissende, leuke figuren! Na hun eerste ontmoeting naar aanleiding van een advertentie van Agaath voor iemand om haar met opruimen te helpen, ontwikkelt hun vriendschap zich langzaam en met opmerkelijke bochten. Karims onverstoorbaarheid is goed opgewassen tegen de botte scherpte van Agaath, en naarmate de tijd vordert leren ze elkaar steeds beter waarderen. Het boek is geestig, maar slaat regelmatig ook een prettig serieuze toon aan, en als je het einde bereikt, zijn zowel Agaath als Karim gegroeid en veranderd, en hebben ze elkaar geholpen de omwenteling in hun leven te bereiken die ze allebei nodig hadden. En tegen die tijd had ik ze als lezer in mijn hart gesloten.