Overpeinzingen tijdens een wandelvakantie

Van ‘Omwegen’ van Thomas Heerma van Voss krijgt de lezer spontaan zin om te gaan wandelen in de natuur en dan het liefst in een bosrijke omgeving. De natuurbeschrijvingen, de tegenstellingen in het verhaal en de ironie maken het in een woord unputdownable. De natuurbeschrijvingen zijn poëtisch en krachtig. Voor mij komt dat door het gebruik van een personificatie zoals bij voorbeeld deze: ‘… het water leek opgetogen dat we de moeite namen om het te bevaren.’ (p. 39) De tekst krijgt er een levendige dynamiek door die het lezen van ‘Omwegen’ aangenaam maakt. Daarnaast zijn er verschillende contrasten in ‘Omwegen’ die het verhaal intrigerend maken. Als eerste is dat het introverte van de hoofdpersoon tegenover het extraverte van de schoonfamilie. Trefzeker en overtuigend wordt dit getoond aan de lezer. Af en toe moest ik bij de hoofdpersoon denken aan David Thoreau. De relatie tussen de schrijver en natuur wordt integer beschreven. Subtiel komen thema’s als eenzaamheid en eenvoud aan bod en daar raakt Heerma van Voss voor mij Thoreau. En dat brengt mij bij een andere invalshoek voor het lezen van dit boek, namelijk de invloed van tijd op mens. Of zoals op de achterflap staat: wat blijft en wat verdwijnt? Een korte reflectie op deze vraag staat op pagina 33. Het motief van het notieboek, waarin de hoofdpersoon aantekeningen maakt over de vakantie, zorgt voor een aangename ironische toon in het verhaal. Want ondanks de notities om essentiële zaken niet te vergeten, blijkt toch dat het geheugen feilbaar is. Zo wordt ‘Omwegen’ een aanwinst voor iedere boekenkast. De aangename ironie en intrigerende contrasten maken het lezen tot een heerlijke ervaring!