De vergeten Prins: sfeervol en ironie

Een boek dat veel meer lezers verdient is ‘De Vergeten Prins’ van Lucas Zandberg. Met ontzettend veel plezier heb ik in een dag dit meeslepende boek gelezen over kroonprins Willem (1849 – 1879). Wat maakt dit boek meeslepend? Om te beginnen zit er een gedegen onderzoek naar de historische feiten in het verhaal. Met veel aandacht voor detail en op de juiste manier weet de auteur leden van de Koninklijke familie en andere personages uit de negentiende eeuw tot leven te wekken in het sfeervolle verhaal. Daarnaast heb ik enorm genoten van het lyrische taalgebruik. Een prachtig voorbeeld hiervan is de openingszin van hoofdstuk veertig: ‘Op de eerste maandag van 1879 regeerden motregen en wind,…’p. 179 Deze personificatie laat niet alleen een sterk taalgevoel zien, maar schets ook op een poëtische manier het druilerige, slechte weer van die bewuste maandag. En dit gecombineerd met de meeslepende en zalige ironie maakt het lezen van ‘De Vergeten Prins’ tot een feest. Verder is de thematiek volgens mij erg geschikt voor de jeugdige lezers. Scholieren die literatuur moeten lezen, kunnen de eigenzinnigheid van Wiwill en zijn verzet tegen de institutionele traditie van het koningshuis vast waarderen. Hoe deze prins eigenlijk mens wil zijn in plaats van een pijler van de traditie en de bijbehorende regels en omgangsvormen wordt op perfecte wijze onder de aandacht van de lezers gebracht. En Lucas Zandberg laat op een meesterlijke wijze zien hoe menselijk koningen, prinsen en koninginnen kunnen zijn. Niet alleen worden ze hierdoor tastbaar, ze krijgen ook iets komisch. Een prachtig voorbeeld hiervan is koning Willem III die op een evenwichtige manier wordt neergezet als eigenzinnige vorst en om de woorden van de koningin te gebruiken: ‘een geestelijk gestoord mens.’ Dus vanwege de geweldige thematiek, de menselijke schets van de negentiende-eeuwse Nederlandse Koninklijke familie, en de ironie is ‘De Vergeten Prins’ een boek dat veel meer lezers verdient!