Ironie a la Jane Austen

Per toeval kwam ik in gesprek met Lucas Zandberg en kocht ik ‘De geschiedenis van mijn onvoorstelbare ouderdom’. Het is een boek waar ik enorm van genoten heb, want het is een grappig verhaal over waarheid, leugen en hypocrisie. De schrijfstijl is ironisch, beeldend en toegankelijk. Door de ironie in ‘De geschiedenis van mijn onvoorstelbare ouderdom’ is er voor mijn gevoel een relatie met het werk van Austen. Het gaat in de pageturner om het aan de kaak stellen van individuele hypocrisie door steeds de gecreëerde waarheid van Renee Dubois te confronteren en mogelijk te ondermijnen. Een voorbeeld hiervan zijn de brieven van haar moeder die ervoor zorgen dat ze haar moeder beter leert kennen (waarheid). En ze heeft deze brieven nodig om haar eigen leugen in stand te houden. Deze contrasten en parallellen komen meer voor en geven het verhaal een dynamiek die onweerstaanbaar is! Zo ontstaat er een intrigerend spel tussen waarheid en leugen rondom Helene Dubois. Realistisch en overtuigend met grappige situaties weet het verhaal de lezer van begin tot eind te boeien. Renee is een vrouw die door de situatie zich steeds bewust moet zijn dat ze niet is wie ze is. De auteur spaart zijn personage niet en dat levert bijzondere situaties op waarin je als lezer bewondering, medelijden en bewondering krijgt voor deze identiteitsfraudeur. Op dit punt is Zandberg sterker dan Austen, omdat zijn personages meer overtuigen. Daarnaast verdient de auteur een compliment voor de beschrijving van de verschillende tijdvakken waarin het verhaal zich afspeelt. Deze weet hij steeds realistisch en tot in de details verzorgd weer te geven. Het versterkt de sfeer in het verhaal, waardoor de tijdspanne waarin Renee heeft geleefd nog eens benadrukt wordt. Dus voor de lezers die van romans houden met een ironische inslag is deze roman van de literaire zoon van Jane Austen een mustread. Het spel met parallellen en contrasten zorgt voor een verhaal dat de lezer van begin tot eind zal boeien.