Wat als de toekomst echt zo stil is?

Als mens is het soms moeilijk om je voor te stellen dat er al miljoenen jaren leven bestaat en dat er in die jaren heel veel veranderd is. Meestal gaan die veranderingen heel traag, maar soms gebeurt er iets waardoor het in één klap anders wordt. Toch was er nooit één diersoort verantwoordelijk voor een snelle veranderingen, die heel veel weerslag heeft op alle andere diersoorten. Dave Goulson neemt dit uitgangspunt, klimaatverandering en de problemen die de natuur heden ten dage ondervindt, en focust zich op hoe de insecten hier mee omgaan. Toch is het veel breder dan alleen maar insectenpraat en dat maakt <em>Stille aarde</em> uiterst interessant voor een grote doelgroep. Goulson straalt door middel van zijn woorden een enorme dierenliefde uit. Een kriebelbeestjesliefde eigenlijk, als je het helemaal precies wil benoemen. Hij neemt de lezer mee in zijn passie en zorgt ervoor dat je open gaat staan voor het nut en de schoonheid van deze grote groep dieren. Hij doet dat op een heel toegankelijke en laagdrempelige manier. Natuurlijk kan de Jip en Janneke-taal niet doorheen het hele boek vastgehouden worden en dat zou ook afbreuk doen aan de professionaliteit, maar vooral aan de start van Stille Aarde word je als lezer niet overrompeld met een lading wetenschappelijke termen. De stijl blijft op die manier verfrissend met een goede balans tussen professioneel en aantrekkelijk. Er staan vrij weinig afbeeldingen in de tekst en dat is wel iets wat het nóg plezieriger had kunnen maken. Het is geen strikte noodzaak, maar zeker bij de stukken tekst die wat taaier zijn qua inhoud geeft een foto of een tabel wat afleiding en prikkelt het de lezer op een andere manier die stimulerend werkt om de informatie op te nemen. Nu moet Goulson het toch vooral van zijn beeldend taalgebruik hebben en toegegeven, dat is iets wat hem bijzonder goed afgaat. Stille aarde is een boek dat vooral opgepakt zal worden door lezers die affiniteit hebben met natuur en klimaatveranderingen. Goulson valt voor die groep deels in herhaling, maar hij geeft er wel zodanig een 'nieuwe' draai aan dat je geboeid verder blijft lezen. Ook door het boek op te splitsen in vijf onderdelen die significant van elkaar verschillen, raakt er geen sleur in. Met name deel vier, het toekomstbeeld, en deel vijf, wat kunnen we doen, zijn goede aanvullingen op de basisinformatie over de dreigingen rondom klimaat en de achteruitgang van de insecten. De noodzaak én de wens om tot een groot publiek door te dringen is voelbaar op alle bladzijden van dit boek. Goulson geeft een vrij wetenschappelijk verhaal mee aan de lezer, op een prettige en bijna luchtige manier. In veel zinnen zit een snuifje humor verstopt en toch doet het niets af aan de ernst van de zaak. Het is een mooie mix, en Goulson vindt zo wel de balans om de lezer geboeid te houden, niet af te schrikken en toch bewust te maken en hopelijk tot actie te laten overgaan. Boeken als dit moeten op dit moment eigenlijk massaal gelezen worden, want het is net die bewustwording die er misschien nog voor kan zorgen dat we niet in een onomkeerbare fase komen. Een fase die in het ijzig stille toekomstbeeld van Goulson wordt gepresenteerd. Een fase waarvan velen nog denken dat zij het niet meer gaan meemaken, of dat het zelfs nooit komt. Maar moeten we er niet zachtjesaan vanuit gaan dat we al teveel schade aan onze planeet en de insecten die erop leven hebben toegebracht en dat die insecten veel belangrijker zijn dan we ooit hadden gedacht. Wat als onze kinderen echt in een wereld moeten leven waar ze het gezoem van de dieren niet meer te horen krijgen?