Mooie zinnen, met humor, en soms een sombere ondertoon

Ik heb nog maar twee boeken gelezen van Auke Hulst. Nog maar een klein deel van wat hij heeft geschreven. En toch is hij op dit moment een van mijn favoriete auteurs. Hij schrijft prachtig, vaak met veel humor, en toch soms een wat sombere ondertoon. Zoals deze: 'Een oude piraat vindt een schatkaart, ik vond een boek. Het stond met de rug naar mij toe tussen duizenden soortgenoten, lonkend.' Hij heeft maar een paar woorden nodig om een beeld te schetsen. Prachtige zinnen, met veel gevoel op papier gezet. Dit boek is een pareltje. Vol korte verhalen. Het zijn reisverhalen, maar niet alleen reisverhalen. Auke Hulst bezoekt bij zijn reizen plaatsen die voor zijn favoriete auteurs belangrijk waren, of die voorkomen in favoriete boeken, of die rol speelden voor zijn favoriete muzikanten. Het zijn niet zomaar reisverhalen, maar een soort cultuurhistorische beschouwingen. Niet alle verhalen vind ik even sterk. Bij sommige verhalen, zoals Four states of nostalgia, bouwt Hulst zijn verhaal rondom citaten uit andere boeken of van beroemde schrijvers. Wat mij betreft wat teveel, want het leest als één lange voetnoot. En het verhaal heeft het niet nodig. De verhalen waar hij zelf aan het woord is, zijn juist het sterkst, zoals Lost in Tokyo en Zoeken naar Haruki M. Echt een plezier om te lezen.