Mooi verhaal vol gemiste kansen

Na het afsluiten van zijn restaurant aan highway 62, wordt Driss Gerraouia dood gereden. Begin jaren tachtig is hij met zijn vrouw en dochtertje Salma uit Marokko gevlucht vanwege zijn politieke bemoeienissen. Na succesvol een donutzaakje te hebben gerund, is hij The Buffet begonnen, naast de bowlingbaan van Anderson Baker. De laatste jaren verziekt de verhouding tussen de twee. Af en toe openbaren zich onderling publiekelijke vijandigheden. Nora, de tweede dochter van de Gerraouia’s, vertrouwt het niet. Er hangt een luchtje aan de dood van haar vader. De chauffeur is doorgereden na het ongeval. Wie had er belang bij Gerraouia om het leven te brengen? Baker, die zijn zaak wilde uitbreiden? Anderen? Salma, inmiddels tandarts, is de oogappel van moeder. Nora, componiste, was de lieveling van vader. Moeder daarentegen vindt het maar niets dat zij voor een creatief beroep heeft gekozen. Ook tussen de twee zussen heerst animositeit, zeker nadat blijkt dat de levensverzekering van Driss - $ 250.000 – volledig aan Nora is nagelaten. Salma en moeder willen het restaurant verkopen, Nora wil het levenswerk van haar vader voortzetten. Nadat Nora een beloning heeft uitgeloofd voor het opsporen van de dader, wordt er serieus werk gemaakt van de zaak. Rechercheur Coleman neemt de zaak onder haar hoede en komt al snel tot een verdachte. Daarnaast wordt Nora geholpen door een oud-klasgenoot, Jeremy. Jeremy is Irakveteraan en leidt aan PTSS. Na zijn tijd in het Midden-Oosten is hij politieman geworden. Daarnaast studeert hij kunsthistorie. Nora en Jeremy krijgen een verhouding, hij helpt Nora met haar onderzoek naar de toedracht van het ongeluk. De flaptekst van het boek suggereert dat racisme en vreemdelingenhaat na 9/11 fors zijn toegenomen. Dat zou een rode draad in de roman zijn. Zelfs J.M. Coetzee beweert dat in een quote. Daarvan is echter weinig te merken. ‘De zaak aan highway 62’ is een prima pageturner, maar Lalami heeft zich er vooral aan het einde makkelijk vanaf gemaakt. Weet zij eerst de spanning op te bouwen, waardoor je als lezer meerdere mogelijke daders in beeld krijgt, in de laatste hoofdstukken vallen de puzzelstukjes ineens wel heel eenvoudig samen. De roman is geschreven vanuit het perspectief van meerdere personen. Dan verwacht je als lezer meerdere ‘stemmen’, eigen geluiden. Dat ontbreekt ten enenmale. De handelingen en reacties van de personages zijn inwisselbaar. Daarnaast worden zaken aangestipt – de minnares van Driss, de vermeende homofilie van Miles Coleman, tienerzoon van – die volstrekt overbodig zijn, want nergens worden uitgewerkt. Samenvattend: een heerlijk leesboek, waarbij Lalami er veel meer van had kunnen maken.