toch minder dan haar eerste trilogie

Dit vervolg op Tijden van vuur (Burning Chambers) kon ik als e-book alleen in de Nederlandse vertaling krijgen, maar dit betreurde ik al vanaf de eerste pagina. Want wat doet dit ongelofelijk veel af aan kwaliteit! Mosses Languedoc-trilogie heb ik verslonden, de boeken hielden me in hun greep van begin tot eind. Maar deze las ik net als Burning Chambers in het Engels en dat maakt gewoon heel veel uit. Zinnen zijn soepeler, het komt natuurlijker over, het is echt genieten. Stad van tranen is met die gezwollen taal af en toe irritant, onecht, houterig en onbeholpen. En dat ligt echt aan de taal, misschien aan de kwaliteit van de vertaling. Het is tien jaar later na Burning Chambers als Minou met haar gezin vanwege de godsdienstoorlogen haar kasteel in de Languedoc moet ontvluchten. Na de verschrikkingen van de Bartholomeusnacht in Parijs komen ze uiteindelijk aan in Amsterdam. Maar de dreigingen uit haar verleden blijven haar nog steeds achtervolgen. Mosse besteedt veel aandacht aan de geschiedenis, haar verslag over de godsdienstoorlogen zijn bijzonder lang en erg gedetailleerd, maar wel heel beeldend beschreven. We maken het allemaal mee al een ooggetuigenverslag. Dat het boek grotendeels in Nederland handelt is leuk vanwege de herkenbaarheid. Aan de andere kant mist dit boek zeer zeker de mystiek van de Languedoc, en dat vind ik jammer. Toch zijn er zeker wel meeslepende passages, die me aan het boek gekluisterd houden, maar helaas bevatten ze iets teveel goedkoop sentiment. Nu had ik bij Burning Chambers ook al wat bedenkingen, toen ik het afzette tegenover de Languedoc-trilogie. Die had echt meer spanning en diepgang, en ook dat vond ik de delen over de godsdienstoorlogen te langdradig. Dit is eigenlijk in Stad van tranen verergerd doordat ik het in het Nederlands las. Volgens mij komt er nog een derde deel. Het (niet echt verrassende) slot vraagt daar om. En dat wil ik echt weer in het Engels hebben. Ik weet zeker dat de taal alles met de beleving te maken heeft.