Aangename, maar niet diepgaande thriller

Quatre-mains is het zevende deel in de serie over Leyssens en Van Cattendyck, het rechercheursteam van de Leuvense politie. Hoewel de persoonlijke levensloop van het duo duidelijk in ontwikkeling is en ook blijft na het dichtslaan van dit boek, is het boek gemakkelijk los van de andere delen te lezen. Voor mij is het de eerste kennismaking. Ik pakte hem vanwege de muziekachtergrond van het verhaal. Vlak voor een optreden tijdens een belangrijk pianoconcours worden twee finalisten overvallen en verminkt. Het is een race tegen de klok om de dader hiervan te vinden, voordat die nog meer slachtoffers maakt. Het is even wennen aan de Vlaamse stijl en woordkeuzes, voordat ik de toch altijd charmante tongval in mijn hoofd ook daadwerkelijk hóór tijdens het lezen. Wat niet went, is het veelvuldig gebruikt van vloeken. In Nederland schrikken we daarvan, omdat dit hier gemeden wordt en vrijwel niet in boeken voorkomt. Echter, in België is dat anders. Niemand kijkt ervan op, ook in gesprekken, ook op tv, worden vloeken voluit gebruikt. Debbaut vertelt het verhaal voornamelijk vanuit drie perspectieven, namelijk dat van Leyssens, Van Cattendijck en hun collega Creten. Daartussendoor staan ook een aantal delen in cursief, van een onbekende man. Ze zijn opgetekend in tamelijk gezwollen taal, later wordt duidelijk waardoor dat komt. Maar het is verwarrend als er hier en daar alinea’s verschijnen die plotseling even een heel ander perspectief nemen. Dit werkt nooit goed, dit vereist een andere manier van noteren, waarbij je de eigenlijke protagonist niet uit het oog mag verliezen. Het verhaal speelt in de wereld van het klassieke muziekpodium, en de uitvoerende musici die zich daarmee bezighouden. Ik kan niet anders zeggen dat het een perfecte weergave is van de dodelijke frustraties die muzikanten in de strijd om het podium in hun greep kunnen houden. De afgunst, haat en nijd achter de zoete buitenkant van de muziekwereld komen keihard naar voren, een wereld waar de eeuwige wedstrijd aan de gang is wie muziek van anderen – de oude meesters – het beste, het mooiste kan coveren, kan reproduceren, en daarvoor de meeste bewondering oogst, de meeste aandacht krijgt, het grootste succes oogst en daarmee zichzelf en niet de muziek op de voorgrond zet. Roem is hetgeen waar men alles voor doet. Het is jammer dat de titel van het boek eigenlijk teveel blijkt te verklappen. En in de ondertitel zit volgens mij een taalkundig foutje, die zou moeten luiden: Werd hij de concurrentie teveel? Niet ‘hem‘. Ondanks dit alles is Quatre-mains een aangenaam leesbare thriller, die voldoende spanning in zich heeft, al is een en ander wel voorspelbaar. Het verhaal is niet diepgaand, de personages buiten Leyssens, Van Cattendijck en Creten blijven oppervlakkig. Maar de plot heeft wel een paar verrassingen in zich. En het leven van het speurdersduo gaat gewoon door. We moeten het volgende deel lezen om dat verder te kunnen volgen.