Gebied 19 – Esther Gerritsen

Voordat ik mijn mening geef, wil ik eerst duidelijk maken dat ik dit boek heb moeten lezen voor school. Het was dus geen persoonlijke keuze, en eerlijk gezegd ligt dit genre – sciencefiction – niet echt in mijn interessegebied. Ik lees liever boeken over liefde en waargebeurde verhalen. Maar zoals men zegt: "Don't judge a book by its cover." Dus ik heb het een eerlijke kans gegeven. Eerste indruk en verhaalopbouw Het begin van het boek vond ik traag en er werden veel vragen opgeworpen die aan het einde niet of nauwelijks beantwoord werden. Bijvoorbeeld: - Waarom is thomas niet samen met zijn familie op die planeet geplaatst? (deel 1) - Waarom werd zijn vrouw gekozen als brug tussen de twee planeten in de vorm van communicatie? (deel 1) - Waarom laten ze toe dat Parker zijn stiefmoeder slaat zonder dat iemand daar iets over zegt? Dit lijkt alsof het normaal wordt gevonden. ( op helemaal einde van het boek laatste hoofdstuk van deel 3) Het einde vond ik erg vaag. Het lijkt enerzijds een open einde, maar anderzijds voelt het ook alsof het verhaal afgesloten is, zonder dat je als lezer echt een bevredigend antwoord krijgt op de gestelde vragen. Interpretatie en mogelijke vervolg Na een gesprek met mijn leerkracht begreep ik dat de auteur mogelijk nog een vervolg op het boek wilde schrijven. Dit zou kunnen verklaren waarom er zoveel losse eindjes zijn. Toch gaf het einde geen sterke cliffhanger, waardoor ik niet echt de motivatie voel om een mogelijk vervolg te lezen. Zelf heb ik geprobeerd om sommige vragen te beantwoorden door mijn eigen interpretatie: - Misschien is Thomas eigenlijk bezig met het schrijven van een boek, en bevinden we ons als lezer in zijn verbeelding. Dit wordt ondersteund door het feit dat hij op een bepaald moment wordt geïnterviewd over zijn werk en hoe hij het wilde laten eindigen. Hij zei dat hij wilde dat alles goed zou aflopen en iedereen op de juiste plek zou zijn, maar in werkelijkheid gebeurt dat niet: Parker is niet gelukkig om terug op aarde te zijn, omdat hij daar niemand meer kent. - Een andere mogelijkheid is dat Thomas zich in een psychiatrische kliniek bevindt vanwege een depressie. Dit zou kunnen worden afgeleid uit de hoge dosis medicatie die hij neemt, waardoor hij misschien niet helder kan denken. Misschien is hij door het mislukken van zijn boeken in een depressie geraakt en schrijft hij een dagboek om hiermee om te gaan. Dit zou verklaren waarom het verhaal soms onsamenhangend aanvoelt. - Daarnaast vroeg ik me af wie de man van Thomas' ex-vrouw precies was. Misschien was hij onderdeel van het comité? Nadat ze naar Venetië vertrekken, horen we niets meer van hen, wat ik vreemd vond. Conclusie Ik denk niet dat ik een eventueel vervolg ga lezen, omdat dit boek simpelweg niet mijn stijl is. Voor wie wel houdt van een combinatie van sciencefiction en psychologische thrillers, zou Gebied 19 mogelijk een interessant boek kunnen zijn. De psychologische aspecten gaven het boek voor mij nog enige diepgang, en daarom geef ik het drie sterren. EL